Een kort verhaal door Jan Niestadt, gebaseerd op de comic Geek World, the Project door Gijs Rosengarten en Jan Niestadt. Ook beschikbaar als ePub.

Terug naar Geek World

Emmett vroeg zich af of hij een grote fout gemaakt had. Hij twijfelde wat hij zou doen: doorgaan, of omkeren.

Doorgaan leek voor de hand te liggen. Als hij nog een stukje hoger kon komen, had hij weer meer houvast. En als hij niet verder klom, kon hij zijn plan niet uitvoeren.

Omkeren daarentegen zou betekenen dat hij uiterst voorzichtig moest afdalen van het gladde, schuine dak, zonder een handvat in zicht. En, niet onbelangrijk, omkeren betekende ook naar beneden kijken. Als hij daar aan dacht, kwam er een onaangenaam gevoel in zijn maag op dat hem dit sterk afraadde.

Een jonge witte kater sprong op het dak en keek geboeid naar Emmett's ongemakkelijke positie. Toen trippelde hij op hem af alsof het niets was, en begon hem kopjes te geven.

"Dit is niet het beste moment, Binor." De kat snuffelde aan zijn broekzak. "Ik heb geen snoepjes voor je. En al had ik ze wel, ik heb het een beetje druk met niet te pletter vallen."

De kat schurkte nog een paar keer enthousiast tegen hem aan. Toen hoorde hij verderop iets en liep naar de andere kant van het dak om een paar vogels te bespieden.

Emmett vroeg zich af waarom hij dit riskante avontuur juist nu ondernomen had, terwijl zijn broer en diens vriendin even weg waren voor een wandelingetje en ze hem dus niet te hulp konden schieten.

Tja, hij had ze willen verrassen met het apparaat in zijn rugtas. Het plan was dat ze alles netjes geïnstalleerd op het dak zouden aantreffen als ze terugkwamen en ongetwijfeld blij zouden zijn met deze baanbrekende technologie.

Dat was wat anders gelopen, maar verrast zouden ze zeker zijn als ze terugkwamen en Emmett op het dak aantroffen.

Hij haalde even diep adem en besloot toch door te zetten. Dan was het tenminste niet allemaal voor niets geweest. Als hij zich stevig afzette, zou hij zich net aan de rand van net het kleine dakkapelletje kunnen vastklampen.

Maar terwijl hij dit deed, voelde hij zijn voeten beginnen weg te glijden. In een lichte paniek realiseerde hij zich dat de gladde zolen van zijn enige paar schoenen geschikter waren voor op kantoor dan voor het ruigere klus- en klouterwerk. Hij drukte zich plat op zijn buik tegen het dak, wat hem net genoeg grip gaf om niet verder te glijden. Maar nu kon hij helemáál geen kant meer op.

Na even bijkomen en peinzen besloot hij dat hij blootsvoets meer kans maakte. Maar hoe kon hij zijn schoenen uittrekken vanuit deze positie? Met heel wat moeite wist hij met zijn ene schoen de andere los te duwen en daarna de andere. De schoenen rolden het dak af en kwamen met een plof in de dakgoot terecht. Met nog wat meer vasthoudend voetenwerk wist hij ook zijn sokken uit te trekken. Hij was blij om te merken dat hij nu inderdaad meer grip had. Hij richtte zich behoedzaam op en klom verder het dak op. Uiteindelijk bereikte hij de nok en daarop ging hij hijgend en natrillend zitten, aan elke kant een been.

Na een paar minuten was hij wat gekalmeerd. Hij schoof zichzelf langs de nok naar de schoorsteen en haalde het apparaat uit zijn rugzak. Al snel had hij het aan de schoorsteen bevestigd. Een metalen staak stak de lucht in en aan het uiteinde zat een klein kastje met camera's in vier richtingen. Emmett zette de schakelaar om en wachtte af.

"KAT, WEST, 3 METER. BINNENLANDSE KORTHAAR." zei het apparaat met een mechanisch klinkende vrouwenstem. Hij draaide zich om, en inderdaad, Binor kwam hem weer tegemoet.

"STRATOCUMULUS WOLKEN, NOORD, 4 KILOMETER. 60% KANS OP REGEN HET KOMENDE HALF UUR."

Tevreden over de geslaagde installatie, maar weinig geneigd om de afdaling in te zetten leunde hij achterover.

Na enkele minuten, waarin diverse vogels door het apparaat benoemd werden, sprak het de verlossende woorden: "CHRISTINE EN WONG, OOST, 120 METER."

* * *

"Ik begrijp het niet. Je riskeert je leven, en voor wat?" zei Christine, een beetje wrevelig. Ze gaf de tomatenplanten in haar moestuin water uit een grote gieter.

Wong had net de ladder opgeborgen en kwam aanlopen. Hij gaf Emmett zijn schoenen terug. "Alles okee, broertje? Al een beetje bijgekomen?"

Emmett knikte naar hem en wendde zich tot Christine. "Nou, jullie hadden het er toch over om misschien een waakhond te nemen? Toen dacht ik hieraan!"

Wong fronste. "Eh... ik snap het niet. Waakhonden staan toch niet op het dak? En ze praten ook niet."

Christine zei: "Wat hebben we aan een apparaat dat dingen opnoemt die we zelf ook kunnen zien?"

"Hoho, dit zijn 4K-camera's en state-of-the-art neurale netwerken, die zien een stuk scherper dan wij. En in alle richtingen tegelijk! 24 uur per dag!"

Christine zei: "Heel leuk, maar we hoeven niet van elk vallend blaadje op de hoogte gehouden te worden. Zeker niet 's nachts."

"Hij is nu wel erg spraakzaam ja. Maar dat is makkelijk aan te passen. En ik kan hem ook zo instellen dat hij geblaf laat horen zodra hij een coyote ziet!"

Wong zei: "Broer, het probleem is denk ik dat Christine zich wat akkefietjes herinnert met je andere uitvindingen."

"Gaat dit weer over de robot-vogelverschrikker? Ik geef toe, tijdens de test stond de laserstraal wat te sterk ingesteld."

"De schuur was bijna afgebrand."

"Bijna, ja! Maar de ingebouwde blusfunctie voorkwam dat!" zei Emmett trots. Hij vervolgde: "Maar goed, met de automatische eierraper zijn toch geen problemen?"

"Hij werkte wel ja, maar de kippen zijn al een week van de leg." Ze kuchte even ongemakkelijk. "Emmett... we vinden het eigenlijk prettiger om zo veel mogelijk met de hand te doen."

Wong keek verrast op. "Vinden we dat?" Maar toen hij Christine's gezicht zag, voegde hij haastig toe: "Oh! Natuurlijk, we houden het oude handwerk graag in ere!" Hij dacht even na. "Behalve het uitmesten van de ren dan. Daar had je toch ook iets voor bedacht?"

Christine kwam snel tussenbeide. "Oh nee! Ik heb het ontwerp gezien. Als je kippen echt de stuipen op het lijf wilt jagen, moet je vooral hun hok opzij kantelen!"

Christine pauzeerde even, keek nog eens naar Wong en begon toen, op vriendelijker toon: "Emmett... Wong en ik vonden het natuurlijk prima dat je hier wilde komen logeren... twee maanden geleden. Maar wanneer was je van plan om weer, eh... verder te gaan?"

"Geen haast hoor, broertje, je kunt zo lang blijven als je wilt!" voegde Wong haastig toe.

Christine schoot hem een intense, vragende blik toe. "Eh, Wong? Ik dacht dat we het eens waren?"

Wong keek haar schuldbewust aan en richtte zich toen tot Emmett. "Maar we dachten dat je je horizon misschien weer eens wat wil verbreden. Een leuke nieuwe baan?"

"Een ander huis?" zei Christine scherp.

Wong volgde het snel op met: "Misschien weer eens gaan daten? Was er niet een collega...?"

Dat wuifde Emmett resoluut weg. "Ja, ik ben een keer met haar uit geweest, maar we hadden niets om over te praten. Dat daten leidt trouwens toch teveel af van mijn projecten."

Christine probeerde een wat bemoedigender toon. "Dat was maar één keer; je moet het gewoon blijven proberen. Ik weet zeker dat er een vrouw te vinden is die wel bij je past."

Emmett keek hen een voor een aan. "Jongens, ik hoor wat jullie zeggen. En je hoeft je echt geen zorgen te maken."

Christine keek wat argwanend. Dit ging te makkelijk. "Niet?"

"Natuurlijk niet. Ik vind het heel fijn dat jullie me willen helpen herstellen van mijn burnout. Maar sinds ik hier terug ben, zie ik alles veel beter in perspectief. Waarom zou ik teruggaan naar een baan die me tegenstaat? Het is hier heerlijk, weer net als vroeger. Ik heb totaal geen plannen om te vertrekken!"

Christine zakte wat in elkaar. Toen haalde ze diep adem en zei: "Ik heb... dingen te doen. Ergens anders. Wong, praat met je broer."

* * *

Kort daarna klonk er een olijk, ritmisch getoeter vanaf de oprit. Christine liep er op af. Een grote, volgeladen truck kwam achteruit gereden met in de laadbak een groot, onregelmatig gevormd pakket bedekt met een zeil.

"Speciale bezorging voor meneer en mevrouw Wilson!" zei de oude bestuurder nadat hij, met wat minder souplesse dan hij probeerde voor te wenden, van de hoge bestuurdersstoel op de grond was gesprongen.

"Gus! Hoe is het met je rug?" zei Christine vriendelijk. Ze had hem al vaak gecorrigeerd dat ze niet mevrouw Wilson was en liet het er nu maar bij.

"Oh, mag niet klagen, zeker niet op mijn leeftijd."

"Wat heb je vandaag voor ons? Biervaten en statafels voor het festival binnenkort, zie ik."

"Zeker! Net opgehaald heb bij de Joneses. Maar ik heb ook nog iets bijzonders. Kijk zelf maar."

Wong kwam nu ook aan, in enthousiaste looppas, en begon het doek van de oversized lading te verwijderen. Al snel kwam er een groot, kleurrijk figuur onder vandaan.

Vanaf het dak klonk het: "GIGANTISCH KNAAGDIER, ZUID, 10 METER. KIJK UIT, MOGELIJK EEN GEVAARLIJKE MUTANT."

Christine keek naar Wong met een opgetrokken wenkbrauw. "Een enorme glasvezel rat? Really?"

Wong protesteerde: "Waarom neem je direct aan dat ik hem gekocht heb?"

Christine zei niets maar gaf hem een veelzeggende blik.

"Okee, okee, ik geef toe dat ik af en toe wat enthousiast ben met mijn online bestellingen, maar dit keer niet. Emmett?"

Emmett, iets zwaarder gebouwd en minder energiek dan zijn broer, was inmiddels ook gearriveerd. Hij schudde zijn hoofd. "Ik weet van niets. En het lijkt meer op een hamster."

"Kan zijn. Ik ben een botanist, geen zoöloog." zei Christine. En toen, tegen Gus: "Weet je zeker dat dit voor ons is?"

Gus hield de pakbon voor haar neus. "Christine en Wong, Nerdy Acres Farm, Cobbington, Iowa. Unless I'm mistakin', that's you folks. Er staat geen afzender bij."

"Nou, dan hebben we een mysterie op te lossen." zei Christine.

Gus liep naar zijn laadbak. "Ik zal alles even uitladen voor jullie."

Christine protesteerde. "Nee Gus, laat ons dat nou doen!"

Gus speelde wat verontwaardiging dat hij zo betutteld werd door de jongere generatie, maar liet ze uiteindelijk graag hun gang gaan. Met z'n drieën kregen ze alles ongeschonden uit de truck.

"Er is een flinke storm op komst trouwens." zei Gus, een deskundige blik op de lucht werpend. "Ik zou alles maar stevig verankeren, anders wordt het straks de halve staat door geblazen. Heb ik verteld van de stormen van 1968?"

Christine glimlachte. "Zeker, vorig jaar op het festival. Met elk biertje werden de verhalen spectaculairder!"

Wong zei: "We houden het in de gaten hoor, maar het lijkt met een paar dagen weer over te zijn. We zullen nog even wachten met de partytent opzetten, maar het gaat gewoon door."

"Mooi! Ik zal kijken of ik me nog betere verhalen kan herinneren." zei Gus terwijl hij weer in de auto klom.

"Doe de groeten aan Mary!" riep Wong.

"Will do!"

Ze stonden met z'n drieën om het enorme, niet nader gedetermineerde knaagdier. Hij droeg een baseballcap met de flap opzij, maakte een onduidelijk cool gebaar met zijn handen en zijn wijdopen ogen hadden iets hypnotiserends, en niet het rustgevend soort hypnose.

Na een tijdje zei Emmett: "Misschien kan ik 'm op wieltjes zetten? Met een klein computertje, een speaker en wat programmeerwerk kan hij op het festival de kinderen vermaken."

"Ik denk dat kinderen hier nachtmerries van krijgen. Trouwens, niet alleen kinderen..." zei Christine.

Ze werden zich bewust van een metalig hoestend geluid dat hun kant op kwam. Achternagezeten door rookwolken reed er weer een voertuig het terrein op. Het was bedekt in een lappendeken van roestplekken, er bungelden diverse zielige onderdelen aan en de ramen waren zo vies dat er van het interieur bijna niets te zien was - wat misschien maar beter was. Het kwam tot stilstand met een luide plof die sterk suggereerde dat dit de laatste meters waren die dit vehikel ooit zou rijden.

Vaag konden ze een enkele inzittende waarnemen, die inmiddels het plan had opgevat om de deur open te krijgen; iets dat verrassend lastig bleek. Uiteindelijk lukte het om de passagiersdeur in beweging te krijgen, en die viel prompt uit zijn scharnieren op het gras.

De chauffeur klom uit het wrak.

"Mark!?" zei Christine ongelovig.

"Jawel, het origineel, hoedt u voor namaak!" zei deze en liep grijnzend op ze af. "Christine, goed om je te zien! Hee, wat een lelijke cavia, heb jij die gemaakt?"

Mark had een zeldzaam talent om tegelijk innemend en onuitstaanbaar te zijn. Christine besloot om niet te reageren. Niet dat dat uitmaakte; hij ging toch zonder pauze door naar de anderen. "Emmett, Wong, dat is veel te lang geleden!"

Emmett keek Mark verbaasd aan en zei: "Binor?"

Vroeger stond Mark er op dat hij Binor genoemd werd. En aangezien hij de bemiddelde eigenaar van de boerderij was en zichzelf had uitgeroepen tot alleenheerser van Geek World, hun kleine leefgemeenschap, deden de meesten dat ook.

Na een paar succesvolle jaren was hun kleine community tot zijn teleurstelling steeds verder uitgedund. Tien jaar geleden was hij ineens verdwenen. Christine en Wong waren op de boerderij blijven wonen. Toen er een paar jaar geleden een eigenwijs katertje bij de boerderij was komen aanlopen, leek "Binor" een toepasselijke naam voor het diertje.

Maar nu wuifde Mark de naam achteloos weg, alsof het een opdringerige vlinder was. "Kom nou, ik dacht dat je die jeugdigde fratsen toch wel ontgroeid zou zijn. Het is gewoon Mark hoor. Of meneer Venkman, als je echt formeel wilt zijn, haha."

Hij keek nog eens tevreden naar hun verbouwereerde gezichten. Toen wees hij terug naar de oprit.

"Ha, ik zag het naambordje trouwens. 'Nerdy Acres'? Beetje voor de hand liggend, vind je niet?"

Wong begon nu geïrriteerd te raken. Het was zijn idee geweest om de boerderij te hernoemen na Mark's verdwijning. "Waar heb jij in vredesnaam uitgehangen al die jaren?"

"Oh, daar kan ik lange, boeiende verhalen over vertellen. Misschien lukt het jullie nog wel om me te overreden om een tipje van de sluier op te lichten. Belangrijker is waarom ik terug ben."

Christine was vastbesloten om Mark's gedrag dit keer van zich af te laten glijden. Het kostte moeite. "Je komt ons bedanken voor al het werk dat wij gedaan hebben om jouw boerderij te onderhouden en uit te bouwen?"

"Nou, inderdaad! Jullie zijn aardig bezig geweest!"

Die reactie had Christine niet verwacht. "Eh, bedankt. We verdienen elk jaar wat meer, dus als je ons nog een jaar de tijd geeft, kunnen we huur betalen."

Mark maakte een afwerend gebaar met zijn handen. "Huur? Onzin. Jullie hebben zo hard gewerkt, daar ben ik alleen maar dankbaar voor."

"Oh? Oh. Dat is mooi!" zei Christine verbouwereerd.

"Zeker! En jullie zijn dan ook zeer welkom als eerste inwoners van Geek World 2.0!"

Emmett zei onmiddelijk: "Geek World nieuw leven inblazen? Geweldig idee! Ja toch?" Maar toen hij Christine en Wong's reactie zag, betrok zijn gezicht een beetje.

"Wow." zei Wong. "Dat is... onverwacht."

"Ja, dat mag je wel zeggen." zei Christine. "Wat betekent dat voor ons?"

"Hoe bedoel je?" zei Emmett. "Jullie mogen blijven, dat zegt Binor... Mark net!"

"Het valt ons een beetje rauw op ons dak. Wij hebben hier inmiddels een eigen leven opgebouwd."

Mark zei luchtig: "Kom kom, we vinden echt wel een oplossing waar iedereen happy mee is. Als mijn Kickstarter voorbij is, hebben we een hoop nieuwe bewoners en een budget, dus we kunnen alles helemaal naar ieders zin aanpassen."

"Whoa, een Kickstarter?" zei Emmett.

"Yes! Er staan al twintig mensen te trappelen om hierheen te verhuizen, en honderden anderen willen af en toe een paar weken komen. Een soort retraite eigenlijk, maar met een overdaad aan de coolste technologie in plaats van stilte en bezinning, haha."

"Cool! Wat kan ik doen om te helpen?"

"De crowdfunding-campagne loopt al op rolletjes, zoals je hoort. Maar misschien kun je even naar mijn auto kijken. Het is een trouw beestje, maar door alle drukte is het onderhoud er een beetje bij ingeschoten, en het kan dat hij wat probleempjes heeft ontwikkeld."

"Oh ja, denk je dat?" zei Christine droogjes.

"Natuurlijk, geen probleem!" zei Emmett enthousiast.

Ze wilden net naar binnen gaan toen het ronkende geluid klonk van alweer een naderende auto.

"Zo, we zijn in trek vandaag! Wie zou dit zijn?" zei Wong.

Het geluid zwelde aan en even later maakte een blinkende sportauto met twee inzittenden een slippende bocht het erf op. Mark stond precies op de verkeerde plek werd bedolven onder de stofwolk die de bolide opwierp. Zijn tot nu toe permanente zelfvoldane grijns betrok.

"Abby?" riep Wong enthousiast naar de bestuurder, een langharige blondine met een duur uitziende zonnebril op.

Emmett keek verrast op van de gereedschapskist waarin hij aan het graven was. "Abby! Geweldig!" riep hij. Abby en hij deden vroeger samen het systeembeheer. "De harde kern van Geek World is weer compleet!"

"Ja. Wel heel erg toevallig, dat die twee zo kort na elkaar ineens opduiken." mompelde Christine.

Abby stapte uit. "Hi guys, ik hoorde dat jullie een feestje aan het bouwen waren!" zei ze.

"Ik dacht dat jij het veel te druk had voor feestjes tegenwoordig." zei Mark afgemeten. Hij had even overwogen om het stof van zijn kleding en gezicht te kloppen, maar had uiteindelijk besloten dat hij zich niet zou laten kennen en het simpelweg met waardigheid zou dragen.

"Ja, hoe gaat het in de game business? Goed zo te zien!" zei Wong met een bewonderende blik op de sportauto.

"Het is krankzinnig. Tripping Gophers is een megahit. We werken aan een film en er zijn zelfs plannen voor een pretpark."

Ze liep naar het beeld dat net bezorgd was en gaf het een ferme schouderklop, wat een hol, echoënd geluid produceerde. "Ik zie dat jullie Gary al ontmoet hebben trouwens, hij was ons voor! Maar hij heeft dan ook een hoop turbo tubers op!"

De rest keek haar glazig aan.

"Gary Gopher? De grondeekhoorn uit ons spel, die Fritz Farmer van al zijn genetisch gemanipuleerde aardappels berooft? Nee?"

Emmett sneerde. "Oh, dat spel. Dat is wel heel manipulatief. Veel levels kun je alleen winnen als je extra betaalt om bonussen te krijgen."

Abby grijnsde naar hem. "Guilty as charged! Maar als de kids graag berserk beets willen kopen om de waakhond te kunnen verslaan, wie ben ik dan om nee te zeggen? En, niet onbelangrijk, ik heb er dit leuke karretje van kunnen aanschaffen!"

Christine keek haar kritisch aan. "Ik hoorde ook slechte verhalen van werknemers. Wat is daar van waar?"

"Ach, er zijn altijd een paar oproerkraaiers die je een schuldgevoel proberen aan te praten. Ik zeg altijd: iedereen die niet tevreden is, weet waar de deur is. Er staan zo drie anderen in de rij om bij ons te kunnen werken."

Abby's passagier, een iets jongere vrouw met donker haar en een opvallende maar harmonieuze kledingstijl, had zich ook bij hen gevoegd.

"Anyway, laten we het niet over business hebben, dat is alleen maar saai. Dit is Auryn, mijn personal assistant. Zij is nou echt onvervangbaar."

Auryn ging de kring rond en gaf iedereen een hand. Emmett, altijd wat zenuwachtig als hij een aantrekkelijke vrouw leerde kennen, moest even denken hoe hij ook alweer heette, maar al snel schoot het hem weer te binnen.

Abby ging verder. "Ik zag op social media dat jullie hier een festival organiseerden, en het leek me een leuke aanleiding om weer eens langs te komen."

Christine zei warm: "Wat gezellig! Je weet dat je altijd welkom bent. Jammer dat we elkaar de afgelopen jaren niet zo vaak meer gezien hebben."

"En natuurlijk zag ik ook een leuke zakelijke connectie." ging Abby verder, wijzend op het wanstaltige beeld van Gary Gopher. "Wat als we vooraf een hackathon organiseren? We nodigen alle programmeurs uit de wijde omtrek uit om in één dag een spel te maken, en de winnaars gaan naar huis met wat landelijke producten" (hierbij gebaarde ze in het rond) "en natuurlijk een lucratieve, of in elk geval uitdagende, baan bij een succesvolle game studio!"

Emmett keek enthousiast. Zelfs Mark klaarde op, en zei: "Ik vind het een geweldig idee! Een beetje netwerken in de buurt, net wat we nodig hebben. En er zit vast wel wat lokaal talent hier."

Abby grijnsde. "Ja, het is Iowa. Als ik hier opgroeide, zou ik ook permanent achter mijn beeldscherm zitten. Oh wacht, ik ben hier opgegroeid, en dat is precies wat ik deed!"

Christine en Wong keken elkaar wat ongemakkelijk aan. Al deze ontwikkelingen waren wat hen betreft verre van ideaal, maar ze realiseerden zich dat ze er weinig tegen konden doen.

Abby richtte zich tot Emmett. "Zou jij willen helpen organiseren? Het is fijn als al die jonge nerds... ehh, enthousiastelingen een gelijkgestemde tegenkomen!"

Emmett knikte enthousiast. "Natuurlijk, hartstikke leuk! Als er genoeg rollenspellen-fans bij zijn, kunnen we na de hackathon mijn scenario 'Interplanetaire draak uit dimensie Q' spelen!"

"Eh... wat jullie willen."

"En misschien kunnen we er ook een Star Trek quiz aan koppelen. Wanneer beginnen we?" zei hij enthousiast tegen Abby.

Abby lachte fijntjes. "Oh, ik hou me niet meer bezig met de uitvoering tegenwoordig, ik delegeer." Ze richtte zich tot Auryn. "Je hoort het, Emmett zit vol ideeën. Veel succes. Als je me zoekt, lig ik op de bank met een cocktail."

Emmett keek even verbaasd naar Auryn en weer terug naar Abby, maar die liep al richting de boerderij.

* * *

Later die dag liep Mark rond het erf met een clipboard. Op verschillende plekken stopte hij en maakte aantekeningen.

Christine en Wong kwamen uit de boerderij en liepen doelbewust op hem af. "Mark, laten we even overleggen over hoe het verder gaat." zei Christine.

Mark schreef nog een paar seconden door, wierp nog een laatste blik op de ouderwetse windmolen en richtte zich tot hen. "Wow, we zullen een hoop moeten aanpassen hier. De tijd heeft niet stilgestaan, en de boerderij, nou ja... jullie hebben je best gedaan met z'n tweeën, maar het is allemaal niet echt meer van deze tijd hè?"

Wong keek om zich heen. "Eh... hoe bedoel je? Alles loopt op rolletjes, we hebben een schuur bijgebouwd, een groot kippenhok..."

Mark onderbrak hem. "Ja ja, heel leuk allemaal. Maar waar zijn de solar roofs? De battery storage cells? En Christine, je hebt vast wel eens van hydroponics gehoord..."

"Mark, we vinden het prettig zoals het is. Is er niet een compromis te bedenken waarbij Wong en ik wat autonomie kunnen houden en jij je technologische paradijs kan bouwen? Het terrein is groot genoeg, kunnen we er geen gebouw bij bouwen?" zei Christine.

Mark plaatste zijn handen tegen elkaar en sloot zijn ogen even. "Jongens, niet om bot te zijn, maar dit is mijn boerderij. Het is fijn dat jullie even op de winkel gepast hebben terwijl andere projecten mijn aandacht vroegen..."

"Even?" zei Christine gepikeerd. "Een heel decennium zal je bedoelen."

"Hoe dan ook, ik heb grote plannen met dit terrein. Wat mij betreft zijn jullie daar onderdeel van. Maar het handgeknoopte, terug-naar-de-19e-eeuw sausje kan echt niet meer hoor. Dat is nu afgelopen."

"SLECHTVALK, WEST, 300 METER. SNELSTE VOGEL TER WERELD." klonk het vanaf het dak. Christine keek geïrriteerd op.

Mark glimlachte. "Kijk, Emmett begrijpt het tenminste. Onder mijn bezielende leiding kan hij nog een hoop bereiken."

* * *

Auryn liep de zolder rond en bewonderde Emmett's technologische creaties. Hij had een grote verzameling onderdelen van allerlei machines, in diverse stadia van de- en reconstructie.

Auryn keek van het ene naar het andere project, enthousiast alles in zich opnemend. "Helemaal super hier. Wat een fantastische chaos!"

Emmett keek haar bedenkelijk aan, maar zei niets.

"Ik ben van oorsprong grafisch en industrieel ontwerper. Dit soort oude rommel is echt helemaal mijn ding. Het geeft de hele ruimte zo'n doorleefde stijl!"

"Eh... rommel?" zei Emmett stilletjes.

Auryn pakte een onderdeel op, gaf een draai aan een wiel en keek om naar Emmett. "Ja, net als van die kunstenaars die allerlei schroot aan elkaar lassen. Geweldig!"

Emmett keek haar scherp aan. "Het zijn hergebruikte onderdelen, geen schroot! En mijn uitvindingen hebben een doel. Kunst is nutteloos."

Auryn draaide zich om en keek Emmett ongelovig aan. "Kunst is toch juist inspirerend? Ik sta er van versteld hoe kunstenaars met dezelfde materialen zulke verschillende, prachtige dingen kunnen maken. En we hebben het nodig! Zonder kunst kunnen we de hele beschaving wel opdoeken."

"Misschien vertellen je ze dat bij ontwerp-opleidingen om je goed te laten voelen over je keuze, maar ik zie kunst nog niet het voedselprobleem oplossen."

Auryn was even stil. "Ach, het maakt ook niet uit. Ik vind je uitvindingen mooi, waar ze ook voor dienen."

"Hmpf. Laten we maar aan de hackathon beginnen."

"Ja! Hee, dit is een flinke ruimte, misschien kunnen we 'm hier houden? Deze kamer heeft helemaal de goeie vibe." Maar toen ze Emmett's gezicht zag, zei ze snel: "Maar nee, die leegstaande stal is toch geschikter denk ik."

* * *

Christine kwam de keuken binnen. Wong was zich aan het uitleven op een homp deeg. Het aanrecht lag vol ingrediënten en op de vloer lag een cirkel van bloem om hem heen.

"Nou, het is gedaan met onze rust en zelfstandigheid." zei Christine.

Wong veegde zijn met deeg bedekte handen af aan zijn kleren. "Ja, het wordt een grote verandering... Ach, we zien het allemaal wel. En msschien is het zelfs wel leuk, nieuwe mensen en nieuwe technologie erbij?"

"Dat meen je toch niet hè? Ik weet dat Emmett terug wil naar vroeger, maar jij ook? Ik ben echt te oud om in zo'n jeugdhonk te wonen!"

Wong maakte een sussend handgebaar. "Natuurlijk, natuurlijk. Ik probeer gewoon niet te snel te oordelen. Ik zou ook liefst gewoon ons eigen ding blijven doen." zei Wong.

Christine keek teneergeslagen. "Dat gaat heel lastig worden. We moeten Mark overtuigen om ons onze gang te laten gaan, maar ik weet niet of dat gaat lukken."

"Goed idee, schatje! Ik denk dat hij wel bijdraait. No worries."

Op dat moment kwam Emmett nogal luidruchtig de trap af en de keuken in. Zijn gezicht stond ook niet vrolijk. "Ik weet het niet met die Auryn. Ze komt steeds met rare ideeën en toen ik vroeg aan hoeveel hackathons ze zelf had meegedaan, bleek dat ze niet eens kan programmeren! Nou ja, ze heeft wel eens met Python en Arduinos gespeeld, maar dat telt natuurlijk niet."

"Hee broer!" zei Wong opgewekt.

Emmett keek van Wong naar Christine. "Eh.. alles goed hier?"

Wong wuifde zijn zorgen weg. "Prima hoor. We zijn het nieuws nog een beetje aan het verwerken, maar we komen er echt wel uit met Mark."

Christine zuchtte. "Ik hoop het maar. Fijn hè Emmett, zo'n samenwerking waar je niet op zit te wachten?"

"Nou, inderdaad." viel Emmett haar bij. "Begrijp me goed, ik ben een team player, als het team maar wel naar mij luistert en niet zelf met domme suggesties komt."

Wong lachte en legde een hand op Emmett en Christine's schouders. "Kom op, jullie allebei, niet zo negatief. Chris, het is logisch dat Mark zijn eigen ideeën heeft, en we moeten hem gewoon zien te overtuigen om onze plannen ook een kans te geven. En Emmett, jij geeft Auryn nog een kans, okee?"

"I guess. Misschien dat ik Abby om tips vraag, die kent haar beter dan ik."

* * *

Abby lag op haar rug op bed in een riante slaapkamer met haar telefoon in haar hand. Haar weekendtas had ze in de hoek gesmeten.

Mark verscheen in de deuropening met zijn koffer. "Oh. Eh..." zei hij.

"Hee, mr. Reboot!" zei Abby vrolijk, zonder van haar telefoon weg te kijken.

Mark kwam de kamer binnen en keek even rond. "Ik vroeg me af hoe we de slaapkamers zouden verdelen."

"Nou, ik heb deze uitgekozen. Hij bevalt me."

"Ja. Hm. Eh... dit was vroeger mijn kamer, zie je."

"Ik weet het! Dat had je goed voor elkaar. Lekker ruim, leuk uitzicht..."

Mark keek geïrriteerd. "Eh, het leek mij logisch dat we allemaal onze eigen kamer zouden nemen."

"Dat doe ik toch ook?" zei Abby met een brede grijns.

"Ik bedoel dezelfde kamers als vroeger."

"Ach, er is zo veel veranderd, waarom dit niet? Bovendien vond ik mijn kamer helemaal niks toen. Het was een muf hok. Maar dat merk je vanzelf."

"Nee dank je, dan neem ik wel een van de slaapzalen."

"Had je het nog niet gezien? De slaapzalen worden nu als vooraadkast gebruikt. Is dat even pech." zei Abby geamuseerd.

"Hmpf. Ik zie dat ik zelfs als stichter van Geek World niet kan rekenen op enig respect."

Abby ging overeind zitten. "Ja, je hangt nog steeds graag de visionaire leider uit hè? En je hebt ze nog aardig om de tuin geleid ook. Alleen jammer dat je in zo'n wrak rijdt. Dat geeft het wel een beetje weg."

"Waar heb je het over? Ik leid niemand om de tuin. Elke ondernemer heeft z'n ups en downs. Steve Jobs is uit zijn eigen bedrijf gezet, maar hij heeft niet opgegeven en kwam terug."

"Jij hebt een stuk meer downs dan ups."

"Oh ja? Hoe ben ik Geek World ook alweer begonnen? Oh ja, met het geld dat ik verdiende met mijn dotcom imperium!"

"Ah, je imperium. Het grappige is, ik heb een beetje rondgevraagd en volgens mij was dat meer geluk dan wijsheid. En sinds Geek World in elkaar gestort is, heb je je geld alleen maar in bodemloze putten gestort."

"Ups en downs, zoals ik zei. Mijn Kickstarter is bijna rond, en dan breekt het volgende hoofdstuk in mijn succesverhaal aan. Wacht maar af!"

"We zullen zien." zei Abby met een tartende grijns. "Ik zou wel een beetje opschieten als ik jou was."

Er klonk een beleefd klopje op de deur en Emmett stak zijn hoofd om de hoek. "Zo, zijn jullie oude herinneringen aan het ophalen?" zei Emmett.

"Oude koeien eerder." zei Mark zuur kijkend.

"Leuk," zei Emmett, Mark's stemming niet opmerkend, "ik heb ook nog wel een paar grappige verhalen. Misschien later, rond het kampvuur."

"Hoe gaat het met de hackathon, Emmett?" vroeg Abby.

Emmett zuchtte. "Het gaat wel. Auryn en ik hebben wat andere ideeën over... alles eigenlijk. Ik snap niet hoe je het met haar uithoudt."

"Ze doet goed werk. Ja, ze heeft een wilde fantasie en kan soms doordraven, maar dat moet je gewoon negeren. Je moet mensen een beetje leren bespelen, Emmett. Doe alsof je geïnteresseerd bent, geef toe op een paar kleine puntjes, en druk daarna je eigen zin door."

"Dat klinkt erg ingewikkeld. Ik werk liever met mensen die ik mag. Maar ik zal het proberen." Hij was even stil. "Ik denk trouwens niet dat ik het ooit zal 'maken'. Wat dat betreft ben ik jaloers op jullie allebei. Jullie hebben je droom waargemaakt en zijn er rijk en gelukkig van geworden."

Abby en Mark wisselden een blik uit. Abby's zelfingenomen uitdrukking was verdwenen.

"Ik had ook rijk kunnen zijn, weet je." zei Emmett in gedachten. "Met Bitcoin. Ik was een van de eersten die dat doorhad. Hier, op m'n kamer, heb ik er tientallen gemined. Die zouden nu ruim een half miljoen waard geweest zijn."

Nijdig priemde Mark met zijn wijsvinger naar Emmett. "Een half miljoen? Dan hadden we helemaal geen Kickstarter meer nodig! Je gaat me niet vertellen dat je de encryptiesleutel verloren bent!"

Emmett liet zijn hoofd hangen. "Hij stond op mijn geluks-USB-stick, maar die ben ik kwijtgeraakt."

Abby grinnikte. "Nou, die heeft je veel geluk gebracht! Had je geen backups dan? Tsk, tsk... heb ik je vroeger dan niets geleerd over systeembeheer?"

Emmett keek haar fel aan. "Natuurlijk had ik backups! Meerdere, netjes gelabeld! Maar iemand bleek die te hebben overschreven met een verzameling videos waarvan ik hoop dat het alleen maar persoonlijke herinneringen waren!"

Abby verzonk even in een moment van reflectie. "Oh, die videos... Daar heb ik inderdaad een hoop goeie herinneringen aan. Maar niet op de manier die jij bedoelt denk ik."

Nu waren het Emmett en Mark die een ongemakkelijke blik uitwisselden.

Abby ging verder: "Hoe dan ook, het was je eigen schuld. Dan moet je zulke belangrijke tapes niet laten slingeren in de buurt van collega's met bedenkelijke werkinzet."

Ze stond op en slenterde de gang op, de beide mannen achterlatend. "Tja jongens, je kunt anderen de schuld geven van je problemen, maar daar los je niets mee op."

* * *

Na een tijdje keerde Christine terug bij Wong met een map onder haar arm. "Kunnen we even overleggen? Ik heb wat ideeën opgeschreven."

Wong keek niet op van het gasfornuis waaraan hij bezig was. "Nu even niet, schatje, de karamel voor de taart begint net te kleuren."

Het was even stil. Toen zei Christine: "Oh, het spijt me, ik dacht aan onze toekomst, maar jouw baksels zijn natuurlijk ook belangrijk."

Wong, die Christine langer dan vandaag kende, zette resoluut het gas uit, draaide zich om, glimlachte en gaf haar zijn volle aandacht. "Geen enkel probleem, ik maak wel nieuwe. Wat is er aan de hand?"

Christine keek hem even ongelovig aan. "Hoe bedoel je, wat is er aan de hand? We staan op straat, tenzij we meegaan in Mark's nieuwste waanidee!"

Wong zei sussend: "We staan heus niet op straat. En zo erg is Mark niet toch? Natuurlijk moeten we met hem overleggen, maar we kunnen vast wel afspraken maken zodat we hier kunnen blijven."

Christine bladerde door de map. Er zaten tabbladen in. "Dat zijn opties 1, 2 en 3, elk uitgesplitst in een paar varianten."

Wong was onder de indruk. "Wow, je bent echt losgegaan! En er is nog meer zie ik?"

"Ja, we kunnen voorlopig bij jouw ouders intrekken, die ontvangen ons met open armen. Of eventueel mijn ouders..." zei ze, maar aan haar stem was te horen dat deze optie eigenlijk afviel. "We zijn ook welkom bij een paar oude vrienden van me, maar ik vind dat we daar niet te lang gebruik van kunnen maken."

"Schatje, ik ben echt heel blij dat je het allemaal zo goed uitzoekt. Maar zullen we eerst even afwachten hoe het verder gaat? Misschien valt het allemaal reuze mee."

Christine zuchtte diep en deed haar best om te glimlachen. "Je hebt gelijk. Ik moet me niet zo druk maken."

"Geef me nog een uurtje, dan is mijn apploffee-marmite-pie klaar. Als je die proeft, verdwijnen al je zorgen als magie!" zei Wong grijnzend.

* * *

"Versieringen, snacks... volgens mij is dit alles wat we nodig hebben voor de hackathon. Zullen we meteen maar inkopen gaan doen?" vroeg Auryn.

"Okee, maar misschien eerst even een korte pauze?" stelde Emmett voor. Auryn knikte instemmend.

Ze schonken wat te drinken in. Toen zaten ze een beetje ongemakkelijk tegenover elkaar.

Binor de kat was intussen binnengekomen en gaf Auryn kopjes. Toen kreeg hij Emmett in de gaten en sprong bij hem op schoot.

"Kun je hier eigenlijk van leven? Van uitvinden, bedoel ik." vroeg Auryn.

Emmett schudde zijn hoofd. "Dit is gewoon hobby. Ik werkte als software-ontwikkelaar en AI-specialist bij een groot bedrijf, maar ik kreeg een burnout. Sindsdien woon ik weer hier, en ben ik wat aan het knutselen. En Binor hier heeft me gezelschap gehouden. Hij kan goed luisteren."

Auryn glimlachte en zei toen: "Wow, een burnout, dat lijkt me naar. Verstandig dat je even helemaal op pauze hebt gedrukt." Ze liet een korte stilte vallen. "En weet je al hoe je verder wilt? Een andere baan zoeken, of toch weer terug?"

Emmett haalde zijn schouders op. "Voorlopig zit ik prima hier. Mijn manager vraagt wel vaak wanneer ik terugkom. Ik weet het nog niet."

Auryn knikte. Toen zei ze: "Hee, wil je wat van mijn ontwerpen zien?" En bijna direct er achteraan, iets gereserveerder: "Het hoeft niet hoor. Het stelt weinig voor."

Emmett dacht aan zijn gesprek met Abby net en probeerde te glimlachen. "Ja hoor, dat lijkt me interessant."

Auryn keek hem even twijfelend aan, maar lachte toen blij. "Echt? Okee, cool!" ze rommelde even in haar tas en trok er een schetsboek uit. "Kijk, dit soort dingen ontwerp ik voor mezelf. Dozen van belangrijke voorwerpen uit bekende science fiction films, zoals ze in-universe in de winkel zouden staan. Kijk, dit is een doos voor een lightsaber uit Star Wars..."

Emmett zette zijn belerendste gezicht op en zei: "Lightsabers worden niet verkocht in een doos. Een echte Jedi..." maar toen bedacht hij zich en ging verder: "...sorry, dat doet er niet toe. Het is een heel leuk idee, en het ziet er goed uit."

Auryn was enthousiast en bladerde weinig zachtzinnig door het boek, op zoek naar een ander ontwerp. Emmett zag nog een hoop andere haastige tekeningen voorbijkomen, van fantasiewezens tot ruimteschepen, en was geïntrigeerd. Uiteindelijk vond Auryn wat ze zocht en drukte het in zijn hand.

"Kijk, hier heb ik een alternatieve versie ontworpen van het bedieningspaneel van de DeLorean uit Back to the Future! Ik heb geprobeerd om te bedenken hoe je een tijdmachine zo intuïtief mogelijk zou kunnen maken."

Ze wees de verschillende onderdelen aan en legde haar denkproces uit. Tot zijn eigen verbazing was Emmett geboeid en onder de indruk.

"Wow, dit is cool! Dit ziet er echt heel goed uit. Je hebt talent!"

Auryn straalde. "Dank je! Leuk dat je enthousiast bent. De meeste mensen snappen dit niet en vinden dat ik maar een rare hobby heb."

"Dat soort mensen moet je gewoon negeren. Okee, tijd voor inkopen?"

"Ja! Een probleem... we hebben een auto nodig."

* * *

"Nou? Is het geen plaatje?" vroeg Wong met de dampende taart in zijn met ovenwanten bedekte handen.

"Hij ziet er heerlijk uit. Maar we moeten nog een beetje geduld hebben voor we 'm kunnen proberen denk ik."

Wong zette de taart in de vensterbank om af te koelen bij het open raam. "Ik heb je map met ideeën bekeken trouwens, en ik heb er een goed gevoel over!"

"Ja?" vroeg Christine.

"Je hebt hartstikke goeie dingen opgeschreven. Echt in Mark zijn straatje allemaal, groots en high-tech." Wong maakte hierbij brede gebaren met zijn ovenwanten.

"Precies. Zelf zou ik liever op kleinere schaal experimenteren, maar we moeten ons in hem verplaatsen inderdaad."

"Nou, dat heb je geweldig gedaan. Hier wordt hij vrolijk van, dat zul je zien. En we kunnen later altijd de boel weer onze kant op sturen."

Christine keek Wong aan. "Sorry dat ik zo heftig reageerde net. En fijn dat je altijd zo positief en relaxt blijft."

Wong wreef over haar rug, realiseerde zich dat hij nog altijd zijn ovenwanten aan had, gooide ze op tafel en sloeg een arm om haar heen. "Anytime babe."

* * *

"Zo, die spint weer net zo tevreden als Binor!" zei Emmett terwijl hij zijn handen afveegde aan een lap. De kat lag languit op de achterbank van Mark's krakkemikkige voertuig.

"Wat knap! Wat was er mis mee? Behalve... alles?"

"De koelvloeistof was volledig verzuurd. Had zich door de radiator gevreten als Alien-bloed. Ik heb het lek weten te dichten, maar hij moet binnenkort echt helemaal doorgekeken worden bij de garage."

"Ja, of naar de schroothoop. Maar in ieder geval hebben wij een auto waarmee we fatsoenlijk inkopen kunnen doen."

"Zeker! Ik begrijp niet hoe Christine en Wong het hier redden zonder auto. Waarschijnlijk doordat ze een hoop mensen in de buurt kennen."

"Ja. En Abby's auto heeft veel te weinig bergruimte - als ze er überhaupt iemand anders in zou laten rijden. Dus we boffen maar dat jij zo'n genie bent met machines!"

Emmett bloosde. "Nee hoor. Maar als je je hele leven alles uit elkaar haalt, pik je wel eens wat op."

* * *

Het was later die middag. De inkopen waren gedaan, en Auryn en Abby waren nu op pad voor een werkbespreking in de buurt. Wong trakteerde Emmett op een stuk van zijn taart.

"Heerlijk, broer!"

"Honderd procent biologische lokaal geteelde appels. Nauwelijks door de herten aangevreten. En natuurlijk het geheime ingrediënt!"

"Je zou het niet denken, maar deze combinatie werkt prima! Een stuk beter dan je vorige experiment met perzik en oude kaas."

"Ja, ik probeer altijd maar wat, recepten volgen is zo saai. En soms werkt het nog ook!" zei Wong met volle mond. Hij slikte, nam direct een nieuwe hap en vervolgde: "Hee, ben ik gek, of gaat het samenwerken met Auryn ineens een stuk beter?"

Emmett glimlachte. "Ja, ik was misschien teveel op m'n eerste indruk afgegaan. Het blijft af en toe een beetje navigeren, maar..."

Wong porde zijn broer plagend in de zij. "Je moet in een relatie ook niet te veel op elkaar lijken, dat wordt alleen maar saai."

Emmett zuchtte. "Ik zie wat je probeert te doen, maar je kunt beter een andere hobby zoeken. Ja, Auryn en ik werken prima samen, maar meer dan dat is er niet."

"Nou, volgens mij passen jullie goed bij elkaar."

Emmett aarzelde even, maar schudde toch zijn hoofd. "Nee, ik heb geen zin in ingewikkelde situaties. Het is goed zo."

Wong haalde zijn schouders op, nam weer een hap en zei: "Je moet het zelf weten. Maar ik zou een kansje wagen."

Op dat moment kwam Christine binnen, en Wong vervolgde: "Net zoals ik een kansje heb gewaagd met deze oogverblindende dame."

Christine lachte niet-begrijpend. "Waar hebben we het over?"

"Niks." zei Emmett. "Stukje taart? Ik kan hem aanraden."

* * *

Chris en Wong benaderden Mark opnieuw. "Mark, we hebben er nog eens over nagedacht, en we begrijpen helemaal wat je wilt met de boerderij!"

"Oh ja?" zei Mark. Hij zag er moe uit.

"Zeker! Aan de ene kant wil je een utopie bouwen voor een paar briljante geesten waar ze hun creativiteit de vrije loop kunnen laten..."

"...maar aan de andere kant wil je ze natuurlijk ook goed en gezond voeden! En dat is waar wij een rol kunnen spelen."

"Jongens..." zei Mark, maar Wong en Christine rolden enthousiast een amateuristisch geschetste poster van hoe zij de boerderij voor zich zagen.

"Kijk, in al deze gebieden kun jij je helemaal uitleven op technologisch gebied!"

"Ja, en in dit hoekje hier kunnen wij dan wonen en houden we deze grote moestuin bij, en een hydroponics installatie die wij zullen bouwen. Daarmee kunnen we meer dan de helft van het voedsel dat we nodig hebben zelf verbouwen!"

"Dat zou allemaal best leuk zijn, maar Geek World gaat waarschijnlijk toch niet door."

"Niet?" zei Christine, iets te vrolijk. Ze herstelde zich snel. "Wat vervelend voor je. Wat is er aan de hand dan?"

"Mijn Kickstarter gaat het niet halen. Een van mijn oude zakenpartners heeft me de grond in geschreven, en nu is de helft van onze donateurs opgestapt. Ik zit zelf wat krap bij kas op het moment, dus ik had dat geld echt nodig. Ik ga kijken of ik nog een konijn uit mijn hoge hoed kan trekken. We zullen zien." zei Mark.

* * *

"Auryn... die naam heb ik eigenlijk nooit eerder gehoord." zei Emmett.

Ze waren, op Auryns aandringen, een klein museumpje aan het maken in een leegstaand schuurtje. "Dan kan je iedereen laten zien hoe het er hier vroeger aan toe ging!" had ze gezegd. Emmett had even getwijfeld of hij zijn schatten van vroeger bloot wilde stellen aan een aantal vreemden, maar was uiteindelijk overstag gegaan. Inmiddels begon hij steeds enthousiaster te worden om er een mooie uitstalling van te maken.

"Haha, dat hoor ik vaker. Maar volgens mij heb je het mis... Denk nog eens?"

"Ergens komt hij me wel ergens bekend voor ja... Iets uit een film?"

"Ook, maar ik vond het boek beter." zei Auryn lachend. Ze rolde haar rechtermouw op en toonde Emmett een tatoeage op haar bovenarm. Het waren twee slangen, in elkaar gedraaid en in elkaars staart bijtend. "Kijk, weet je het nu?"

"Oh, wacht! Dat is het medaillon uit Neverending Story toch?"

"Precies! Ik heet eigenlijk Ana Maria, maar dat vond ik altijd maar een saaie, veelvoorkomende naam. Ik wilde bijzonderder zijn, haha. Toen ik twaalf was, begon ik mezelf Auryn te noemen. Iedereen dacht dat het een korte bevlieging zou zijn, maar het beviel me wel. Toen ik op m'n zestiende deze tattoo liet zetten begreep iedereen dat het menens was. Het voelt nu als m'n echte naam."

"Wow."

"En hoe waren jouw tienerjaren? Je lijkt me niet het rebelse type, of wel?"

"Nee, die periode heb ik een beetje overgeslagen geloof ik. Ik was te druk bezig met elektronica en computers."

"Cool toch. Kijk eens wat je nu allemaal maakt."

"Ja, ik zie gewoon een hoop dingen die efficiënter en milieuvriendelijker kunnen. Robots die onkruid wieden, de bodemgesteldheid meten, camerasystemen die plantenziektes in een vroeg stadium ontdekken..."

"Wow. Heb je eigenlijk wel eens gedacht om serieus iets met je uitvindingen te gaan doen?"

"Wel gedacht, maar dan moet je patent aanvragen en marktonderzoek doen..."

"Dat is toch allemaal te leren. Alleen moet je nog iemand vinden voor het industrieel en grafisch ontwerp. Wie zou dat nou kunnen... Hint, hint." Breed grijnzend wees ze op zichzelf. "We moeten alleen een goeie merknaam bedenken. Green, Mean Farming Machines ofzo?"

"Kan ja, maar ik heb nog wel meer ideeën dan alleen landbouwrobots. Misschien gewoon 'Nuttige Robots' ?"

"Da's wel heel erg algemeen. Ik zou het specifieker maken."

"Emmett's Nuttige Robots?"

"Haha, ja, dat persoonlijke tintje maakt het verschil!"

Ze grinnikten. Het viel Emmett ineens op wat een sprekende ogen Auryn had, en een aanstekelijke lach.

"Wat? Zit er iets op m'n gezicht?" zei Auryn.

"Nee hoor! Ik dacht alleen... jammer dat je hier nu pas bent, en niet vroeger al. Je had je prima thuisgevoeld bij Geek World denk ik. Hee, misschien kun je hier ook blijven als Mark zijn herstart maakt?"

"Hmm... ja, misschien. Ik weet niet hoe lang ik nog voor Abby blijf werken inderdaad. En al jullie verhalen van vroeger klinken leuk. Maar er zijn ook een hoop andere dingen die ik nog wil doen."

"Zoals wat?"

"Van alles! Een marathon lopen. Leren schilderen."

"Dat kun je ook hier doen."

"Okee, slimmerik. Reizen dan. Ik zou het geweldig vinden om een keer naar Italië te gaan. Of een rondreis door Zuid-Amerika. Of naar Tokyo."

"Een anime-bedevaart! Dat zou wel cool zijn ja. Maar..."

"Wat?" vroeg Auryn.

"Ik hou niet zo van verre reizen. Het geeft een hoop gedoe, en alles is anders, de taal, de mensen, het eten..."

"Dat is juist zo geweldig! Kennismaken met een andere cultuur, nieuwe dingen ontdekken, inspiratie opdoen... Je moet je gewoon in het avontuur storten!"

"Ja, dat zou misschien wel goed zijn inderdaad." zei Emmett, maar zijn stem klonk niet zeker.

"Ik neem je gewoon een keer mee, dan zie je hoe geweldig het is." zei Aurym enthousiast.

Emmett lachte. "Okee, je hebt me overtuigd."

* * *

Die avond na het eten legde Wong een kampvuur aan. Iedereen zat in een kring. Er werden vrolijke herinneringen opgehaald en de stemming was goed. Regelmatig legde Emmett iets aan Auryn uit als het belangrijk was de voorgeschiedenis te kennen.

"Sorry Auryn, al die oude verhalen over dingen die je niet hebt meegemaakt." zei Mark.

"Helemaal niet, ik vind het juist leuk om te horen. Het moet een wilde boel geweest zijn hier!"

Binor de kat was ondertussen in de grote boom vlak naast de boerderij geklommen en probeerde een eekhoorn te besluipen. Tot hij te dichtbij kwam en de eekhoorn op hoge toon naar hem begon te schelden. Toen de eekhoorn vervolgens op hem afkwam, wist hij niet hoe snel hij naar beneden moest klimmen. Hij besloot daarop maar veilig bij Emmett te kruipen.

"Jammer dat Jessica niet meegekomen is dit keer." zei Christine tegen Abby.

Abby nam een flinke slok van haar cocktail en zei achteloos "Oh, dat is al een tijdje voorbij. Het was even leuk, maar ze begon zo'n claim op me te leggen. Ik heb al genoeg drama binnen m'n bedrijf, weet je, dat hoef ik 's avonds niet ook nog eens."

"Oh, wat jammer. Ik vond haar aardig, en jullie pasten goed bij elkaar."

Abby zuchtte en zei: "Ach ja, zo gaat dat."

Verschillende mensen hadden inmiddels een trui aangetrokken, want het was bewolkt geworden en ook al zaten ze in de luwte van de boerderij, het was toch te merken dat de wind begon op te steken. Wong stookte het vuur nog eens extra op. "Realiseren jullie je dat we bovenop een historische schat zitten trouwens?" zei hij ineens. Iedereen was een en al oor.

"Wacht eens even... was dat hier?" zei Emmett.

"Jazeker! Hier, onder de walnotenboom, hebben we onze tijdcapsule begraven."

"Een tijdcapsule? Cool!" zei Auryn. "Wat zat er in?"

"Dat weten we niet!" zei Emmett enthousiast. "Natuurlijk wel wat we er zelf in gestopt hebben, maar niet van de anderen. Wanneer we het ding over een aantal jaar weer opgraven, ontdekken we van elkaar wat we het leukst vonden aan onze tijd hier."

Christine keek de kring rond. "Waarom zouden we eigenlijk wachten tot later? We zijn nu allemaal bij elkaar, wie weet wanneer dat weer gaat gebeuren. En ik ben eigenlijk ontzettend benieuwd."

De anderen mompelden instemmend. Alleen Emmett reageerde niet. Auryn zag het en zei: "Emmett? Vind jij het geen goed idee?"

Emmett was even stil en zei toen: "Ik weet het niet. Het voelt zo definitief, als een afsluiting. En we willen toch juist weer verder met Geek World?"

"Nou ja, precies zoals toen wordt het nooit meer." zei Wong. "En wat Christine zegt is waar, we weten niet wanneer we weer allemaal bij elkaar zijn. Laten we hem gewoon openen!"

Emmett reageerde ineens ongewoon heftig. "Jullie hebben allemaal makkelijk praten! Jullie hebben je dromen waargemaakt. Jullie kunnen terugkijken en jezelf op de schouder kloppen. En wat heb ik gedaan? Zes jaar lang voor een amorele monopolist gewerkt, en nu zit ik hier, weer terug bij af."

Wong en Auryn keken hem bezorgd aan. Christine legde een hand op zijn schouder. "Sorry Emmett, dat realiseerde ik me niet. We laten de tijdcapsule lekker in de grond zitten. Hij gaat nergens heen, en over nog eens tien jaar kunnen we altijd kijken of we 'm dan willen opgraven."

Wong viel bij. "Ja precies. En doe jezelf niet tekort. Voor mijn gevoel ben jij de geslaagde broer, superslim en met een geweldige carrière, terwijl ik hier een beetje in de aarde aan het wroeten ben. Dat bevalt me prima, begrijp me niet verkeerd, maar het voelt niet als een grote prestatie."

Emmett haalde even diep adem. "Dank jullie wel. Sorry dat ik zo reageer. Ik had me de toekomst gewoon anders voorgesteld, dat is alles. Ik wilde geweldige, nuttige technologie bouwen, maar ik werkte uiteindelijk alleen maar aan algoritmes om gebruikers steeds langer op de site te houden. Maar misschien ben ik gewoon onrealistich."

Auryn zei: "Nee, ik begrijp het wel. Mijn leven is ook anders uitgepakt. Ik dacht een succesvol designer te worden, misschien zelfs beroemd, maar die wereld is zo competitief. En mijn werk nu is..."

Abby zei met een flauwe glimlach: "Let op je woorden hè."

"...prima, maar geen droombaan, sorry Abby."

Het viel even stil. Toen stond Abby op en zei: "Nou, we hebben het soul searching gedeelte weer achter de rug. Of wil jij nog iets in de groep gooien, Mark? Over je gefaalde Kickstarter bijvoorbeeld?"

"Gefaald? Wat?" zei Emmett. "Het ging zo goed, we zaten al bijna bij het doelbedrag!"

"Als er zulke leugens over je verspreid worden, is er weinig tegen te doen." zei Mark.

"Waren het leugens? Ik las iets over zelfoverschatting. Klonk toch wel een ietsepietsie herkenbaar."

"Blijkbaar zijn sommigen jaloers op mensen die groot denken. Maar ik verzin wel weer wat anders, mij krijgen ze er niet onder."

"Hij had vorig jaar ook al geldnood trouwens." zei Abby tegen de rest. "Toen heeft hij de boerderij aan mij verkocht."

Iedereen keek verbijsterd naar Abby. "Wat?" zei Emmett tegen Mark. "Waarom horen we dat nu pas?"

Mark reageerde fel richting Abby. "We hebben afgesproken dat ik 'm binnen een jaar terug mocht kopen!"

"Dat jaar is bijna voorbij, en het lijkt er niet op dat je dat geld nog bij elkaar krijgt. Maar succes ermee!"

* * *

Het was de volgende ochtend. Wong en Emmett zaten aan het ontbijt. Christine was al vroeg opgestaan en nu in haar moestuin bezig. De rest was nog niet gesignaleerd.

Wong had al drie boterhammen op, maar Emmett zat nog naar zijn eerste te staren.

"Geen honger? Ook niet na al dat drama gisteravond? Nou, ik wel hoor." vroeg Wong.

Emmett bromde ontkennend. Toen zei hij. "Eh... kan ik je wat vragen?"

"Natuurlijk, waarover?" vroeg Wong terwijl hij voorzichtig een met jam overladen beschuit oppakte.

"Ehm, ik zat te denken over Auryn..."

De beschuit, halverwege Wong's mond, begon jam te lekken op het tafelkleed, maar Wong sloeg er geen acht op. "Ahaa! Ik wist het wel. Je wilt toch een paar tips van Wong Juan himself! Vertel."

"Nou, we hebben net inkopen gedaan voor de hackathon..."

"Heb je haar al gezoend? Ik heb details nodig, details!"

"Wat? Nee! Het klikt gewoon goed, en nu vroeg ik me af..."

"Het antwoord is JA! Go for it! De vraag is alleen hoe..." Wong keek naar het plafond, bedachtzaam aan zijn baardje plukkend. "Je moet meteen indruk maken. Overdonder haar. Je speelt geen gitaar hè? Nee. Okee. Luister. Drie dorpen verderop zit een bloemist, als je nou vijftig rozen koopt... Houdt ze van chocola? Natuurlijk houdt ze van chocola. Wat ik zou doen..."

"Negeer alles wat-ie zegt." zei Christine vanuit de deuropening.

"Huh? Dit is eersteklas advies!" zei Wong.

"Blijf gewoon jezelf Emmett, wees eerlijk, en verwacht niet meteen te veel."

Wong keek haar verbaasd aan. "Zo simpel? Ik snap het niet. Ik heb voor jou ook een hoop drukte gemaakt?"

"Dat was nergens voor nodig. Gelukkig kenden we elkaar al lang genoeg dat ik me er niet door liet afschrikken. En het was lief bedoeld." zei ze terwijl ze hem in zijn nek kriebelde.

Ze keek Emmett bemoedigend aan. "Waarom vraag je Auryn niet als je date naar het festival? Ze zegt vast ja."

Wong keek even naar Christine, toen weer naar Emmett en zei: "Nou, weer een illusie armer. Ze zal wel gelijk hebben, broertje."

Inmiddels kwam ook Abby de trap af. Ze zag er nog wat slaperig uit en stommelde zonder iets te zeggen richting het koffiezetapparaat. Er viel een ongemakkelijke stilte.

"Wow, dooie boel ineens. Hadden jullie het over mij ofzo?" zei Abby terwijl ze aan het hoofd van de tafel ging zitten.

"Wat? Natuurlijk niet! Ik zat Emmett gewoon wat te plagen." zei Wong.

"Abby..." zei Christine aarzelend.

"Ik weet het. Dit is awkward. Maar bekijk het anders, jullie wonen nog steeds in andermans boerderij, dus zo veel is er niet veranderd."

"Waarom heb je hem eigenlijk gekocht?" vroeg Emmett.

"Ik wilde hem helemaal niet. Maar Mark was blut en smeekte me bijna op z'n knieën of ik hem wilde helpen."

Christine ging naast Abby zitten. "Okee, maar nu je eigenaar bent: zie het als een investering. We hebben een hoop uitbreidingsplannen voor het komende jaar, dus we verwachten zelfs een beetje winst te gaan maken. En is het niet leuk als je kunt zeggen dat Tripping Gophers biologische boeren ondersteunt?"

Abby wreef in haar ogen. "Guys, ik rol net uit bed. Ik moet nog minstens een liter koffie drinken voor ik het over dit soort dingen wil hebben, okee?"

"Natuurlijk, natuurlijk. Maar denk er eens over. Dat is alles wat we vragen."

* * *

"Nou, ik zei het je toch!" zei Auryn.

Emmett keek een beetje twijfelachtig in het rond. "Het ziet er nog steeds uit als een stal."

"Jawel, maar een stal waar creativiteit en innovatie vrij kunnen vloeien!"

Hij glimlachte. "Wow, je weet aan alles een positieve draai te geven."

"Er zijn al genoeg negatieve dingen in het leven. Je moet er wat van maken toch?"

Emmett nam een besluit. Zijn maag draaide zichzelf in de knoop en zijn hart ging tekeer, maar hij zette door.

"Ja. Dat doet me er aan denken, ik wilde je... iets vragen."

"Oh?"

"Ja, ik vroeg me af... of je misschien..."

Auryn's ogen twinkelden. "Ja? Of ik wat?"

"Ik dacht dat het misschien leuk zou zijn om samen naar het festival te gaan. Als... als een date, zeg maar. Als je het een slecht idee vindt, moet je het gewoon zeggen."

"Wat een slecht idee!" zei ze, breed lachend. "Nee hoor, hartstikke leuk! It's a date!"

"Ja? Geweldig!" zei Emmett blij.

Even viel er een wat opgelaten stilte, die Auryn handig verbrak.

"En dan nu het lastigste gedeelte: deze enorme banner ophangen. Wat denk je? Aan die balk daar?" zei Auryn.

"Lijkt me prima! Zal ik helpen?" zei Emmett.

"Nee, het gaat wel. Misschien wil jij Abby vragen om de folders van haar bedrijf. Die zouden we neerleggen. Ze hoopt op wat nieuw kannonnenvlees."

"Misschien moeten we de kandidaten wel een beetje waarschuwen..."

"Mijn idee. Ze is heel veeleisend, en tenzij je scherp onderhandelt, betaalt ze behoorlijk slecht. Maar ze sponsort de hackathon, dus het minste wat we kunnen doen is de folders ergens neerleggen. Misschien een beetje uit het zicht, haha."

* * *

Emmett kwam Abby fluitend tegemoet.

"Abby, Auryn vroeg om de promotiemap voor de hackathon."

"Die ligt in m'n auto. Loop even mee, dan pak ik hem voor je."

"Okido!"

"Je bent ineens een stuk vrolijker lijkt het. Heb je de loterij gewonnen ofzo?" zei Abby met een wat bittere blik.

"Haha, nee hoor, ik doe niet aan loterijen. En waarom moet er een reden zijn? De wereld is gewoon mooi, als je het maar wilt zien."

Abby lachte wat schamper. "Oh ja. En jij ziet het in Auryn zeker?"

Emmett kleurde vuurrood. "Ehh.. waarom denk je dat?"

"Soms ben ik jaloers op je naïviteit, Emmett. Auryn kiest haar snoepje van de week, en jij bent meteen helemaal in de wolken."

"Wat?"

"Denk je dat ik het niet eerder gezien heb? Dan heeft ze weer ergens een zielig geval gevonden en ontfermt ze zich over hem. Een paar weken is ze hoteldebotel, en niet onbelangrijk, laat ze een hoop steken vallen, en dan is het weer over."

"Zielig geval...?"

Abby nam een aantal papieren uit haar tas en stopte ze in de map die ze van de achterbank pakte.

"Emmett, Auryn is een jonge hond en jij bent het nieuwe speeltje wat ze net ontdekt heeft. Geniet ervan tot ze weer verveeld raakt. En ik weer wat aan mijn assistent heb."

Ze drukte de map in de handen van een verbijsterde Emmett.

Die was even stil. Toen zei hij ijzig: "Je had vroeger ook scherpe kantjes, maar toen vond ik je nog aardig. Ik weet niet wat er met je gebeurd is."

Abby rolde met haar ogen. "Ik ben volwassen geworden. Als enige, lijkt het. Jullie geloven allemaal nog in sprookjes en zijn geschokt als de werkelijkheid minder fantastisch is."

* * *

"Ah, heb je de foldertjes? Waar zullen ze verstoppen?" zei Auryn lachend toen Emmett weer binnenkwam. Ze was nog aan het emmeren met de banner.

"Hier zijn ze." Emmett keek een beetje bedrukt. Hij was even stil en zei toen: "Ze had het over jou. Ze zei... onaardige dingen."

Auryn keek op van haar werk en zuchtte. "Typisch Abby. Wat voor soort dingen? Kleineerde ze mijn ontwerpwerk ofzo? Dat doet ze wel vaker. Volgens mij is ze bang dat ik ontslag neem."

"Nee, ze had het over... eh, relaties."

Auryn keek geïrriteerd. "Wat heeft zij daarmee te maken? En als je wat over mijn verleden wilt weten, vraag het dan gewoon aan mij."

Emmett keek verbaasd. "Ik vroeg niets, ze begon er zelf over."

Auryn's blik verzachtte wat. "Hm. Sorry, ik moet dit gewoon met Abby uitpraten. We zijn toch bijna klaar met de aankleding. Ik maak deze ellendige banner nog even af, leg jij de foldertjes ergens neer."

"Eh.. Okee."

Emmett opende de map die hij van Abby gekregen had en nam de kleurige stapel folders er uit. Zijn oog viel op een stapel papieren onderin de map. Hij begon te lezen en zijn gezicht betrok.

"Wat is dit?" zei hij en hij hield het papier omhoog.

Auryn kneep met haar ogen. "Dat kan ik vanaf hier echt niet zien." zei ze.

" 'Haalbaarheidsstudie nieuwe vestiging Iowa.' " las Emmett kwaad. "Jullie gaan een nieuwe game studio vestigen, hier in de boerderij?"

"Wat?" zei Auryn verbaasd.

"Natuurlijk! Dit was de hele tijd al het plan." riep Emmett. "Laten we talent scouten met een hackathon! Emmett helpt wel! Onhandige, naïeve Emmett, die trapt overal in! Hebben jullie flink gelachen achter mijn rug om?"

Auryn werd nu ook kwaad. "Je denkt toch niet dat ik..."

"Het is een beetje te toevallig, hè!" beet Emmett haar toe. "Ik had me er nooit in moeten laten luizen." Nijdig liep hij de stal uit.

* * *

"Het is toch niet te geloven!" zei Christine kwaad.

"Ja, ze hebben ons de hele tijd bedonderd." zei Emmett.

"Er zit niks anders op, we moeten verhuizen." zei Wong teleurgesteld.

Emmett's gezicht stond vastberaden. "Onzin. Ze kan dit niet maken. Jullie zijn hier geworteld, jullie hebben hard gewerkt. Hoe kan ze zo hard zijn?"

"Emmett, het is wat het is. Abby heeft het recht om te doen wat ze wil. En wij komen echt wel weer op onze pootjes terecht. We gaan gewoon een nieuw avontuur aan."

Emmett zuchtte diep. "Alles leek de goeie kant op te gaan, maar zoals altijd gaat het weer mis."

"Dat moet je niet zeggen, broertje. Er zijn nou eenmaal tegenslagen, maar we komen er altijd weer bovenop." zei Wong.

"Ik heb een idee. Ik moet Abby spreken." zei Emmett en liep de keuken uit.

Wong en Christine bleven ontgoocheld achter.

"Nou, jij had toch gelijk." zei Wong. "We worden op straat gezet. We zullen alles moeten achterlaten wat we hebben opgebouwd." zei Wong.

"Ja, het is heel vervelend. Maar hier is het ons ook gelukt, dus kunnen we het ergens anders ook. Want het allerbelangrijkste laten we niet achter, dat nemen we mee."

"Wat? Het naambordje? De kippenren?" zei Wong niet-begrijpend. Christine schudde lachend haar hoofd. Hij dacht nog even en zei: "...die antieke tractor die ik wil gaan restaureren?"

"Oh ja, die je al vijf jaar beslist een keer gaat restaureren. Nee, die nemen we ook niet mee."

"Wat dan?"

"Elkaar, gekkie." zei Christine en omhelsde hem. "We hebben soms tegengestelde karakters, maar we vullen elkaar geweldig aan. Zo lang we maar samen zijn, kunnen we het ergens anders net zo goed hebben."

* * *

Emmett kwam vastberaden de kamer in. "Abby, ik heb een voorstel. Zie af van je plannen en verkoop de boerderij aan mij."

Abby schudde haar hoofd. "Ik ga 'm niet voor een vriendenprijs van de hand doen. En de echte waarde kun je niet betalen zonder dat verloren bitcoin-fortuin van je."

"Ik heb gespaard. Ik had een goed salaris en geef weinig uit. En voor de rest neem ik een lening. Als ik gewoon bij m'n werkgever blijf, krijg ik die makkelijk los bij de bank."

"Het spijt me, Emmett, maar ik heb geen interesse. Ik heb een hoop werk gestopt in het onderzoek en ik zie steeds beter dat dit een prima plek is voor een nieuwe vestiging. Er is ongebruikt talent en lagere lonen. Het spijt me voor je broer en Christine, maar ze kunnen niet eeuwig gratis blijven freewheelen hier."

Emmett was even stil. "Waarom doe je dit, Abby? Je kunt ook een nieuwe studio beginnen zonder je vrienden op straat te zetten. Zijn we eigenlijk nog vrienden wat jou betreft, of gewoon mensen die je kunt gebruiken wanneer dat jou uitkomt? Ben je soms jaloers dat zij de liefde hebben gevonden die jij mist in je leven?"

"Oh, daar gaan we weer met de psycho-bullshit. Ben je klaar?" zei Abby op vlakke toon.

"Nee, ik heb nog meer." zei Emmett, steeds kwader wordend. "Het was allemaal al erg genoeg, maar dat jij en Auryn mij voor jullie karretje hebben gespannen is de limit. Sukkel die ik ben, ik dacht echt even dat ze me leuk vond, maar jullie hadden dit natuurlijk precies zo gepland."

Dat wuifde Abby weg. "Auryn wist hier niets van. Ik ken haar, ze had jullie kant gekozen en me willen ompraten. Daar zat ik echt niet op te wachten."

"Maar ik dacht echt..." Emmett viel stil. "Waar is ze? Ik moet haar spreken."

"Good luck with that. Ze heeft ontslag genomen en wilde zo snel mogelijk weg hier. Ze was de beste assistent die ik gehad heb, maar die ben ik ook weer kwijt. Story of my life."

Emmett luisterde al niet meer. Hij rende naar buiten.

* * *

Al gauw bleek dat Auryn nog niet vertrokken was. Ze zat in Abby's auto en had met de koevoet uit Emmett's gereedschapskist het dashboard los gekregen. Nu had ze een wirwar aan draden naar buiten getrokken en was kennelijk op zoek naar de juiste twee om de motor te starten.

"Dat werkt alleen met oude auto's." zei Emmett behulpzaam. "Nieuwere hebben een radiofrequentiechip in de sleutel."

Auryn liet een gefrustreerde grom horen, liet de hele dradenboel voor wat het was en klom uit de auto.

"Bij Mark zit de sleutel er nog in, maar die start ook niet meer. Gaan al je reparaties zo snel weer kapot?"

"Nee. Alleen mijn vriendschappen. Sorry, Auryn, ik had het helemaal mis. Kun je me vergeven?"

"Emmett, ik moet hier weg. Ik ben er helemaal klaar mee, met Abby, met de boerderij, ..."

"Met mij. Ik begrijp het. Ik zal even naar Mark's auto kijken."

Emmett opende de motorkap, rommelde wat en zei: "Een los contact denk ik. Probeer het nog eens?"

Auryn draaide de sleutel om en de motor begon, met enige tegenzin, te ronken. Ze zuchtte van opluchting.

"Zal ik je naar het station brengen?"

"Dat is aardig aangeboden, maar als je het niet erg vindt..."

"Natuurlijk. Parkeer de auto daar maar en geef sleutel af bij het kantoortje, dan komt het wel goed. Iedereen kent elkaar hier. Goeie reis, en ik hoop dat je een leuke nieuwe baan vindt. En nogmaals sorry."

"Emmett... het is okee. Misschien kun je proberen om wat minder snel te oordelen."

"Je hebt gelijk. Misschien dat ik onbewust zocht naar een reden om op te geven. Ik vind nieuwe ervaringen altijd lastig."

Auryn keek hem bedachtzaam aan. "En toch ben je ooit naar Geek World gekomen. Dat was toch ook iets heel nieuws?"

Emmett lachte even. "Ik wist van niets. Wong heeft me met een smoesje hierheen meegenomen. Eerst vond ik het niks, maar uiteindelijk was het inderdaad een schot in de roos. Hij is niet zo dom als hij lijkt hoor."

Auryn glimlachte. "Ik vind je hartstikke aardig, Emmett. Maar ik weet niet of het gaat werken tussen ons. Ik wil nog zo veel ontdekken en uitproberen."

Emmett knikte. "Hee, misschien kan ik je een keer komen opzoeken in Los Angeles? Ik zou je echt graag beter leren kennen. Gewoon, als vrienden."

Auryn's lach werd breder. "Weet je dat zeker? Die westkust-lui zijn niet te vertrouwen hoor!" Ze knipoogde. Toen zei ze: "Je bent altijd welkom. Dan geef ik je de grand tour!"

Emmett lachte ook en kreeg toen een idee. "Hee, kun je Iowa nog twee minuten langer verdragen? Dan heb ik iets voor je."

"Ja, twee minuten moet nog net lukken. Ben benieuwd!"

Emmett rende naar binnen en kwam even later terug met een ingewikkeld uitziend machine-onderdeel.

"Kijk, dat vond je toch zo'n mooi stuk schroot? Hang het ergens in je kamer, dan vergeet je me niet."

Auryn nam het lachend aan. "Maak je daar maar geen zorgen over."

Ze keek Emmett aan en dacht even na. Toen stapte ze uit en gaf een verbouwereerde Emmett een zoen op zijn wang.

"Het zijn drie trouwe ogen hè, daar doe je niets tegen. Kom op, die hackathon kan Abby op haar buik schrijven, maar dat feestje laten we ons niet ontgaan!"

* * *

Op dat moment klonk er vanaf het dak een luide sirene. Binnen een paar seconden stond iedereen buiten.

"TORNADO, NOORD, 5 KILOMETER. ZOEK ONMIDDELIJK EEN SCHUILPLAATS!" klonk de stem van Emmett's detector.

Aan de horizon zagen ze in de verte inderdaad een tornado. Vanaf deze afstand leek hij maar klein.

"Yes! Zie je nou hoe nuttig mijn objectdetector is!" zei Emmett enthousiast.

Mark zei een beetje wrevelig: "We zijn blij voor je. Misschien kun je nog zorgen dat, ik weet niet hoor, hij afgaat voor we de tornado zelf kunnen zien aankomen?"

Wong kwam tussenbeide en wees naar het grote luik naast de boerderij. "Jongens, we moeten nu de schuildkelder in. Die dingen verplaatsen zich vaak razendsnel." En inderdaad was de tornado in de paar seconden dat ze stonden te praten al groter geworden en ze voelden al wat wind opsteken.

Ze maakten het luik open en begonnen een voor een de trap af te gaan.

Ineens zei Emmett: "Waar is Binor?"

Mark zei: "Eh... naast je?"

"Niet jij, de kat!"

Ze keken om zich heen, maar van de kat was geen spoor te bekennen.

Christine zei: "Hij heeft vast een veilig schuilplekje gevonden. We moeten nu echt gaan."

Om zich heen kijkend en met tegenzin ging Emmett als laatste de schuildkelder in.

Toen ze het luik gebarricadeerd hadden en hun ogen gewend waren aan de duisternis, keken ze verbaasd om zich heen.

"Ik ben hier duidelijk te lang niet geweest. Heb jij dit gedaan, Emmett?" vroeg Christine.

Emmett keek een beetje nerveus om zich heen. De kelder had een heleboel stellingkasten, gevuld met etenswaar, eerste hulpmiddelen, radio-apparatuur en meer wat in een noodsituatie van pas zou komen. Verder was er een indrukwekkend controlepaneel met zes schermen, twee toetsenborden en trackballs.

"Eh.. ja. Het was eigenlijk m'n eerste projectje toen ik hier terugkwam. Jullie waren een weekendje weg, en ik vond dat de schuilkelder wel wat aandacht kon gebruiken. De meeste spullen stonden nog op zolder van vroeger. De rest heb ik besteld." Hij keek Christine een beetje schuldbewust aan. "Als je het niks vindt, haal ik het weer weg hoor."

Christine lachte. "Wat? Nee, ik vind het juist geweldig! We waren er zelf nog niet aan toegekomen, maar je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn zeg ik altijd. Hoe werkt het allemaal?" en ze wees op het controlepaneel.

Enthousiast zette Emmett een paar knoppen om en de beeldschermen kwamen tot leven. Ze toonden elk een haarscherp beeld van een deel van het boerderijterrein.

"Kijk, we kunnen zo alles in de gaten houden. Ze staan niet altijd aan hoor. Maar voor noodgevallen leek het me wel handig!"

Iedereen was enthousiast. Wong gaf hem een ferme klop op zijn schouder. "Dit is geweldig, broer!"

Zelfs Abby zei: "Als er ooit een zombie-invasie is, zit jij in mijn team."

Op dat moment zag Emmett iets op een van de schermen. De camera was gericht op de boerderij, en in het zolderraam leek iets te bewegen. Hij draaide een paar knoppen en het beeld zoomde in.

"Daar zit Binor! Het is daar gevaarlijk!"

En inderdaad, daar ijsbeerde het katje, zielig mauwend. Hij was duidelijk uit zijn doen door de naderende storm. Op het andere scherm was te zien dat die alweer een stuk dichterbij was.

Emmett stond op en wilde richting het luik lopen. Mark probeerde hem tegen te houden.

"Emmett, nee. Hij zal zichzelf moeten redden. Maar een echte Binor komt wel op zijn pootjes terecht."

Auryn viel hem bij. "Het is te gevaarlijk, Emmett. Laat het gaan."

Emmett schudde zijn hoofd en zei: "Hij heeft me voortdurende gezelschap gehouden. Hij heeft me door mijn burnout heen geholpen. Ik geef hem nu niet op."

Emmett was al bezig het luik te openen toen zijn broer een hand op zijn schouder legde.

"Ik ga toch, Wong." zei Emmett.

"Weet ik." zei zijn broer. "En ik ga met je mee."

"Wees alsjeblieft voorzichtig." zei Christine, en Wong knikte. Ze wist dat als de broers eenmaal iets in hun hoofd hadden, zij ze er toch niet van af kon brengen.

Ze maakten het luik open en klommen naar buiten. Emmett riep: "Snel, doe het weer dicht! Jullie zien ons wel op het scherm verschijnen!" Ze draaiden zich om en renden naar het huis.

De rest verzamelde zich rond het controlepaneel en zagen de piepkleine gestaltes van Emmett en Wong met de levensgrote naderende tornado in de achtergrond. Ze bereikten de voordeur van de boerderij en ging naar binnen. Er was wat hoorbare opluchting dat ze de eerste etappe veilig hadden afgelegd.

Abby schudde haar hoofd. "Ze zijn hartstikke gestoord als je het mij vraagt."

Christine ontplofte. "Oh ja? Is het gestoord om om andere levende wezens te geven? Wat jou betreft gaat het toch alleen maar om geld en om winnen, toch? Wat maakt het uit wat anderen willen, dat is niet belangrijk. En ik vroeg me af waarom je weer single was. Nou, dat is wel duidelijk."

"Whoa, whoa. Ik bedoel alleen dat die kat echt wel ergens onder kruipt als de storm dichterbij komt, dus een beetje onzin om er met twee man bovenop te duiken."

Mark probeerde de boel te sussen. "Jongens, we zijn allemaal bezorgd, en iedereen uit dat op z'n eigen manier. Laten we proberen om ons van onze beste kant te laten zien. Elkaar te steunen in deze moeilijke tijden."

Christine draaide zich om. Haar blik was er niet milder op geworden. "Oh! Mark stelt voor om allemaal samen te werken. In plaats van er tien jaar vandoor te gaan als het wat minder goed gaat bedoel je? Je laat ons hier ploeteren om er nog iets van te proberen te maken, en als je eindelijk weer opduikt kom je ons doodleuk de les lezen?"

Abby zei: "Wel makkelijk om Mark en mij de schuld te geven dat jij hier je tijd verdaan hebt. Je kunt van Mark zeggen wat je wilt, maar hij heeft tenminste ambities en doet er iets mee. Er lukt niets van, maar..."

"Hee!" zei Mark verontwaardigd.

Auryn had zich tot nu toe afzijdig gehouden. "Eh... guys?"

Abby snauwde haar toe. "Ja? Heb jij ook nog wat te klagen?"

Auryn wees naar de schermen. De tornado was in volle kracht op het terrein en richtte een ravage aan.

"Oh nee! Als de kippen maar veilig zijn!" riep Christine.

Ze moest toekijken hoe haar moestuin werd opgezogen. Twee van de camera's werden geraakt door aardkluiten en stukken tomaat. Op een ander scherm zagen ze Gary Gopher door de lucht vliegen.

De tornado bewoog zich weg van de kippenren en parallel aan de boerderij. Christine zuchtte van opluchting. Maar het schuurtje waar Emmett's Geek World memorabilia waren uitgestald voor het festival, stond wel pal in het pad van de storm. In een fractie van een seconde en met een explosie aan brokstukken was het verdwenen.

"Volgens mij gaat hij de boerderij missen. Goddank." zei Mark.

"Ja." zei Abby, naar de schermen kijkend. "Veel schade, maar zo te zien zijn ze veilig daar." En toen, tegen Christine: "Don't worry." Christine knikte.

De tornado ging verder op zijn verwoestende pad. Nu ging hij recht af op de walnotenboom waar ze gisteren nog met z'n allen hadden gezeten.

Even gebeurde er niets. Toen begon de enorme stam heen en weer te bewegen. Hij bewoog steeds harder, tot uiteindelijk de hele boom loskwam uit de grond en begon om te vallen, in de richting van de boerderij en de zolder waar Binor net nog gesignaleerd was.

"Oh nee..." zei Christine vol ongeloof.

Met een oorverdovende kabaal dat moeiteloos tot in de schuildkelder doordrong sloeg de kruin van de boom zich door het dak. Van het raam was niets meer over, en een groot gat was zichtbaar.

Christine barstte in tranen uit. Abby sloeg een arm om haar heen, haar gezicht een en al ontzetting.

Mark en Auryn staarden met afgrijzen naar het scherm en de enorme boom die, na nog een hoop kraken en breken op het opengereten dak tot rust gekomen was.

"Ze zijn vast okee." zei Mark bezwerend. "Ze hebben allebei al zo veel domme dingen uitgehaald, en het is altijd goed gegaan."

Christine knikte, maar de twijfel en angst was van haar gezicht af te lezen.

De tornado vervolgde zijn pad. Na een tijdje leek het iets rustiger te worden. Uiteindelijk hielden ze het niet meer. Ze ontgrendelden het luik en renden naar de boerderij.

Toen ze bijna bij de voordeur waren, ging die open Emmett en Wong kwamen naar buiten lopen, breed lachend. Emmett had Binor de kat in zijn armen. Iedereen slaakte een zucht van opluchting. Christine vloog Wong om de hals.

* * *

Toen ze de schade hadden opgenomen, stonden Wong en Emmett bij de resten van het weggeblazen schuurtje.

"Sorry broer, ik weet hoe belangrijk al je aandenkens aan Geek World voor je waren."

Emmett zuchtte. "Tja, het is jammer. Maar uiteindelijk zijn het maar spullen. Ik ben blij dat iedereen okee is."

Ze liepen naar de ontwortelde walnotenboom. Auryn stond te kijken. Christine veegde de aarde van een voorwerp dat tussen de wortels van de boom uit de grond stak. De bovenkant van een flinke metalen bus werd zichtbaar.

"De tijdcapsule..." zei Emmett.

Iedereen keek een beetje bezorg zijn kant op. Christine zei: "We begraven hem gewoon opnieuw! Hij kan nog best een paar jaar op ons wachten."

"Nee, laten we hem openmaken." zei Emmett. "Dit is het perfecte moment."

"Weet je het zeker?" zei Auryn.

"Ja. Ik wilde het eerst niet omdat ik mijn leven nog niet helemaal op orde heb. Maar wie heeft dat wel? En misschien is het juist goed om nog eens te zien waar we toen van droomden."

* * *

Ze hadden iedereen bij elkaar, maar toen zei Abby: "Weet je wat, openen jullie dat ding maar zonder mij. Ik heb nog wat zaken te regelen." Ze wilde weglopen, tot luid protest van de anderen.

"Wat? Nee, jij moet er ook bij zijn toch?" zei Wong.

"Het is allemaal wat ingewikkeld geworden. Ik wil de sfeer niet bederven." zei Abby.

"Onzin. We verschillen soms van mening, maar jij hoort er net zo goed bij. Blijf alsjeblieft." zei Emmett.

Met enige tegenzin nam Abby plaats in de kring bij de wortels van de omgevallen boom.

In het midden stond de tijdcapsule. Emmett probeerde hem open te maken. Hij zat stevig verzegeld, dus het kostte moeite.

"Terwijl we wachten, onthul ik vast wat ik er in gestopt heb." zei Mark. "Het is waarschijnlijk toch helemaal naar onderen gevallen, en ik wil niet de laatste zijn."

Iedereen keek hem vol verwachting aan.

"Ik heb een archief gemaakt van al onze budget-spreadsheets, wetsvoorstellen en notulen!"

Er viel een stilte en de aanvankelijk enthousiaste gezichten verdwenen wat.

"Eh... heel leuk. Maar een beetje onpersoonlijk, vind je niet?" vroeg Christine.

Mark keek haar verbaasd aan. "Onpersoonlijk? Dit is de essentie van hoe we onze plannen in daden hebben omgezet. Ik was daar zo trots op. Ik dacht dat het mooi zou zijn om met elkaar nog eens terug te kijken naar onze idealen, onze twijfels en onze triomfen."

Iedereen stemde in dat het op deze manier een stuk beter klonk.

"En het is natuurlijk een unieke bron voor geschiedschrijvers." voegde Mark ernstig toe. De rest keek elkaar aan en probeerde niet te lachen.

Emmett had inmiddels de capsule open weten te krijgen en haalde het eerste voorwerp er uit. Het was een klein zakje zaadjes. Hij keek in de richting van Christine en ze knikte.

"Dat zijn zaadjes van de coneflower. Die vond ik altijd zo mooi. Toen ik jong was, heb ik meerdere keren geprobeerd om ze te zaaien, maar ze wilden nooit groeien. Ik denk dat de grond te zout was aan de kust van South Carolina. Toen ik hier kwam heb ik het weer geprobeerd en hier bloeiden ze op."

"Zaadjes? No offense, maar dan is een spreadsheet met games die we gekocht hebben toch een stuk persoonlijker." zei Mark hoofdschuddend.

"Ik denk dat de zaadjes meer een figuurlijke betekenis hebben. Ja toch, Christine?" zei Emmett.

Weer knikte Christine. "Ik hou van mijn familie, maar ik was altijd de vreemde eend in de bijt. Ik was heel bevlogen en vond dat alles anders moest. Ik maakte het de mensen om me heen niet altijd makkelijk. Hier heb ik echt mijn draai gevonden, en het heeft me wat milder gemaakt."

Christine stond op en haalde een potje uit de capsule. Ze lachte en gaf het aan Wong. "Dit is je extra pittige kimchi, als ik me niet vergis!" zei ze.

Wong opende het potje en pakte er wat stukjes ingemaakte kool en wortel uit en at ze op. Hij trok even een grimas terwijl de pepers hun werk deden.

"Dit is in tien jaar nog niets milder geworden!" zei hij met een grijns.

"Okee..." zei Abby. "Weer een agricultureel product, vast met een geweldig verhaal erbij. Voor de draad ermee."

Wong keek naar Christine. "Ik weet het nog goed. Ik was al behoorlijk verliefd op je, maar jij wist nog van niets. Je had net weer een grote oogst binnengehaald, en het was jouw idee om wat groenten in te maken. Ik heb me daar toen op gestort, en mijn enthousiasme voor fermentatie ontdekt. En voor extra pittige pepers!" Hij stopte nog wat kimchi in zijn mond.

"Dat is het? Geen symboliek?" vroeg Mark.

"Oh! Eh... nou, dit product van onze samenwerking symboliseert de diepe connectie die we hier gemaakt hebben. Oh, en het kan er tussen ons soms ook behoorlijk spicy aan toe gaan! En kimchi is ongeveer eeuwig houdbaar, net als onze band." Hij sloeg een arm om Christine heen. Er viel een korte stilte.

"Voor iets wat je overduidelijk ter plekke verzonnen hebt, was dat onverwacht roerend." zei Mark, een klein traantje wegpinkend.

Hij stond op en deed een greep in de tijdcapsule. Er kwam een veelkleurig kaartje tevoorschijn. Mark las het hardop.

"Iowa Planetarium. Spectaculaire sterren, zwarte gaten en andere astronomiedingen!!!" Mark wist de drie uitroeptekens zowaar uit te spreken.

" 'Astronomiedingen'! Ik had meteen moeten weten dat Wong het gemaakt had." zei Emmett lachend en nam het kaartje van Mark aan. Hij keek de kring rond en vertelde.

"Toen ik 18 was, ging het niet goed met me. Ik had geen vrienden en kwam niet achter mijn computer vandaan. Mijn broer, mijn geweldige broer hier, probeerde van alles om daar verandering in te brengen, maar ik wilde natuurlijk nergens aan meedoen. Uiteindelijk heeft hij mij met dit kaartje, onder valse voorwendselen dus, meegenomen naar deze boerderij."

Hij keek Wong aan. "Ik was zo kwaad op je! Er was helemaal geen planetarium, alleen een stomme boerderij, en je stelde voor om hier samen 30 dagen te blijven."

Emmett keek weer een voor een naar de aanwezigen. "In die 30 dagen ontdekte ik dat dit veel beter was dan een planetarium. Een inspirerende groep mensen; iedereen uniek, maar ook met veel overeenkomsten. En allemaal probeerden we uit te vinden hoe we ons leven zouden vormgeven, en wat voor geweldige dingen we samen konden bereiken. En zo werden die 30 dagen 5 onvergetelijke jaren."

Hij richtte zich weer tot Wong. Zijn stem klonk wat schor. "Ik heb dit kaartje altijd bewaard, en ik heb niet getwijfeld wat ik in de tijdscapsule zou stoppen. Jij hebt me toen geleerd dat een nieuw avontuur aangaan niet altijd makkelijk is, maar geweldig kan uitpakken. En dat familie iets is om te koesteren. Je hele familie." bij het laatste zinnetje keek hij nog eens de kring rond.

Abby stond plotseling op en liep een paar stappen weg. De anderen keken elkaar verbaasd aan.

Christine stond op en liep naar Abby toe. "Wat is er, Abs?" zei ze, terwijl ze een arm om haar heen sloeg.

Abby draaide zich terug naar de kring, zich losmakend van Christine's arm. Ze zag er plotseling uitgeput uit.

"Guys, ik ben gewoon een ontzettende klootzak." zei ze met trillende stem.

Iedereen mompelde verbaasde tegenwerpingen.

"Waar heb je het over?" vroeg Wong bezorgd.

Abby ging verder. Ze klonk boos. "Weet je wat ik in die capsule gestopt heb? Ik had net bagels gehaald bij het bakkertje in de buurt. Ik had ze op en heb het papiertje er zo in geflikkerd. Dat was mijn bijdrage. Jullie hebben allemaal iets betekenisvols uitgekozen en voor mij was het allemaal een grote grap, allemaal onzin. Terwijl het de gelukkigste tijd van m'n leven was."

Iedereen stond op en kwam om Abby heen staan. "Het is okee." zei Christine.

"Ja, maak je er niet druk om. Het maakt niet uit." zei Wong.

Emmett dacht even na en zei: "Misschien heb je wel het perfecte voorwerp in de capsule gestopt. Anders was je nu misschien niet tot dit inzicht gekomen."

"Mooi gezegd." zei Auryn. En toen, tegen Abby: "Volgens mij ben je toe aan wat veranderingen in je leven. Dat denk ik al heel lang, maar nu ik ontslag genomen heb, kan ik het je zeggen, als vriendin."

Abby knikte even. Toen schraapte ze haar keel en zei: "Nou, we hadden nog een een aantal spreadsheets en presentaties van Mark tegoed volgens mij. Laten we die binnen op TV gaan bekijken. Na zoveel ontboezemingen snak ik naar iets dat zo saai is dat je erbij in slaap valt."

Ze voelde op de bodem van de tijdcapsule, haalde er een propje uit dat ze naar Mark's hoofd gooide, en toen een USB-stick, die ze fronsend bekeek. Er stond een getekend figuurtje op.

"Hmmm... Dit is een karakter uit Sunshine Crops, de Japanse roleplaying game. Niks voor jou, Mark! Staan je savegames met je waifu hierop ofzo?"

Emmett sprong overeind. "Sunshine Crops? Dat is mijn geluks-USB-stick!"

Hij wilde hem uit Abby's hand pakken, maar ze hield hem buiten zijn bereik.

"Je geluks-USB-stick? Met de sleutel van je bitcoin-portemonnee? Interessant..." ze grijnsde.

"Abby..." zei Christine.

Abby keek onschuldig en gaf Emmett de stick.

"Oh, was dat jouw USB-stick?" zei Mark. "Ja, nou je het zegt, het kan zijn dat ik die even had geleend uit je bureaula..."

"Even geleend!? En in de tijdcapsule gestopt!??" zei Emmett kwaad.

"Hee, wist ik veel dat er wat belangrijks op stond."

Emmett draaide de stick om en las hardop het label voor. "Van Emmett! Ontzettend belangrijk!! AFBLIJVEN!!!"

"Nou ja, je hebt 'm nu toch terug." Hij aarzelde even. 'Eh... het is mogelijk dat ik 'm gewist heb voor ik mijn archief erop zette."

Emmett liep rood aan, maar toen bedacht hij zich dat hij altijd een USB-verloopstekkertje bij zich had. Hij plugde de stick in zijn telefoon en slaakte een zucht van verlichting toen hij de bitcoin-sleutel ongedeerd tussen de digitale historie van Geek World zag staan.

Hij keek op, ineens vastberaden, en richtte zich tot Abby. "Ik ga je iets vragen dat ik al eerder gevraagd heb..."

Ze keek ernstig en knikte. "Ik heb je al antwoord gegeven."

"Maar luister nou eens..."

"...maar dat antwoord wil ik veranderen. Ik verkoop de boerderij graag aan jou. Ik zoek wel een andere plek voor mijn bedrijf."

Christine, Wong en Mark keken alle drie enthousiast naar Emmett.

Mark zei: "Geweldig, Emmett! Geek World 2.0 wordt weergaloos! Ik zie het nu al voor me!"

Christine zei: "Rustig aan, Mark. Het is Emmett's beslissing. Misschien kunnen we het hebben over een plan waar we allemaal tevreden mee zijn."

"Ik weet al wat ik wil." zei Emmett. "Ik heb zulke geweldige herinneringen aan Geek World, en het idee om terug te gaan naar die tijd leek me heel aantrekkelijk..."

"Inderdaad, zo geweldig als toen, maar dan tien keer beter!" zei Mark.

"...maar ik denk dat we het beter bij herinneringen kunnen houden, en nieuwe avonturen aangaan. Sorry Mark, maar hier ligt Christine en Wong's toekomst, niet die van ons."

Mark wou wat tegenwerpen, maar Abby stompte hem hard tegen zijn arm.

Wong sprong op en omhelsde Wong. "Super, broertje, bedankt! We zullen de boerderij met liefde blijven runnen. Misschien openen we wel een restaurantje!"

Christine viel bij: "En natuurlijk we gaan gewoon huur betalen zodra onze inkomsten het toelaten!"

Dat wuifde Emmett weg. "We zien wel. Voorlopig durf ik zeker geen huur te vragen. Moet je het dak eens kijken!"

* * *

Toen men in de omgeving hoorde wat er bij Nerdy Acres gebeurd was, kregen Wong en Christine van alle kanten hulp aangeboden. Een timmerman uit de buurt huurde een hijskraan om de boom van het dak halen, in ruil voor het hout. Een aantal handige klussers hielp het dak repareren. Een paar dagen later zag je nog wel dat er iets gebeurd was, maar was de schade voor het grootste deel alweer hersteld.

En zo kon het festival alsnog doorgaan. Er was overdag een klein marktje waar verschillende boeren uit de buurt hun producten verkochten. 's Avonds werd er gebarbecued en was er live muziek.

Emmett en Auryn trokken samen op en dachten na over wat ze allebei wilden doen in de toekomst. Emmett's Nuttige Robots kwam meerdere keren ter sprake, half als grap, half serieus.

De hackathon was afgeblazen, maar de versierde schuur deed dienst als dansvloer. Emmett vroeg Auryn ten dans, wat hij uitstekend bleek te kunnen, tot ieders verbazing behalve die van Wong. Toen er een trager nummer ingezet werd, en ze net als veel koppels dicht tegen elkaar stonden te wiegen, zag Emmett een eindje verderop Wong en Christine hetzelfde doen. Zijn broer knipoogde naar hem.

* * *

De volgende dag maakte iedereen aanstalten om te vertrekken. Abby was haar tassen in haar auto aan het stoppen. Mark had hetzelfde plan, maar had wat moeite om zijn klemmende kofferbak open te krijgen.

Christine sprak Abby aan. "Het liep allemaal wat onverwacht, maar ik vond het toch heel gezellig om je weer te zien. Laten we niet te lang wachten om weer wat af te spreken."

"Absoluut. Deze omgeving is perfect om te ontstressen. Hee, hebben jullie wel eens gedacht om een spa te beginnen hier? Daar kun je rijk mee worden!"

Wong kwam achter Christine staan en legde zijn handen op haar schouders. "Vast wel, Abby, maar wij blijven liever op onze eigen manier aanmodderen." zei hij.

"Je hebt groot gelijk. Ik ga het ook over een andere boeg gooien binnen mijn bedrijf. Het was niet echt leuk meer de laatste tijd, en volgens mij werd iedereen om me heen daarvan de dupe."

"Misschien kun je Jessica dan ook weer eens bellen..?" opperde Christine.

"Way ahead of you. We drinken morgen koffie. Ze nam m'n telefoontje aan, dat is al meer dan ik had verwacht."

Auryn kwam aanrennen met haar tas. Een eindje achter haar zeulde Emmett met een plunjezak en een grote rugzak op zijn rug.

"Eh... Abby? Passen wij allebei in dat metalen monster van jou?"

"Zo, allebei? Gaan jullie nu al samenwonen? Wanneer is de trouwerij, volgende week?"

Auryn lachte. De tijd dat Abby haar op de kast kon jagen, was lang voorbij.

"Emmett wilde graag Los Angeles zien, en we dachten: waarom wachten?" zei ze.

Emmett was inmiddels gearriveerd, enigszins buiten adem, en liet de tassen op de grond vallen. Er klonk een zware plof en het gerinkel van metalen onderdelen.

"Ja, en we willen ook een reis door Japan gaan maken! Alle bekende anime-locaties in en om Tokyo bezoeken!" zei hij enthousiast.

"En je neemt alle onderdelen mee om een gigantische robot te bouwen?" zei Mark. "Goed idee, daar zijn ze gek op!"

"Hoe bedoel je? Ik heb alleen de essentials ingepakt. Tandenborstel, wat kleren, gereedschap, twee laptops, een paar projectjes waar ik aan werk..."

"Natuurlijk, logisch." zei Abby. "Maar niet in mijn auto ben ik bang. Het wordt toch al proppen."

"Broer, als je nou je rugtas meeneemt en dit hier laat. We kunnen het altijd nasturen."

Emmett keek even moeilijk, maar leek zich er toen bij neer te leggen en leunde de plunjezak tegen het nieuwe schuurtje dat hij en Auryn de afgelopen dagen hadden gebouwd.

"Okee. M'n rugtas bevat toch alles wat ik nodig heb voor kleinere reparaties."

En met flink wat moeite wist hij de rugtas op te tillen en in Abby's bagageruimte te gooien. De vering deinde wat na en de kleine sportauto rustte zichtbaar lager op zijn wielen.

"Doen we nog een laatste kop koffie voor jullie gaan rijden?" zei Wong.

Dat voorstel werd enthousiast ontvangen. Wong, Christine, Emmett en Auryn gingen vast naar binnen.

Mark stond nog te worstelen met het slot van zijn kofferbak. "Ik snap er niks van. Gisteren deed hij het nog." zei hij geïrriteerd.

Abby liep op de wrakkige auto af en gaf met haar hak een flinke trap tegen de zijkant. De kofferbak sprong open.

Mark gooide zijn tas er in. "Dank je." Hij was even stil en slaakte toen een diepe zucht. "Ik heb het zelf verknoeid, dat snap ik ook wel. Maar toch voelt het niet helemaal eerlijk."

"Nee? Je hebt wel recht op je eigen keizerrijkje, vind je?"

"Nou ja, ik weet het niet, iets! Ik bedoel, Emmett heeft een hoop geld en een vriendin, Christine en Wong hebben de boerderij, jij hebt een persoonlijke openbaring... en wat heb ik? Niks!"

"Noem dit stukje autogeschiedenis maar niks. Er is een hoop ongedierte wat hier maar wat graag z'n huis in zou willen maken."

"Ja, lach er maar om, dan heeft tenminste nog iemand er iets aan."

"Weet je, ergens bewonder ik je optimisme en doorzettingsvermogen. Je faalt steeds weer, maar toch blijf je proberen."

"Komt er nog een punchline? Want ik heb niet de hele dag de tijd."

"Mijn bedrijf kan wel een beetje positiviteit gebruiken. En betere salarissen, en normale werktijden, maar daar ga ik allemaal aan werken. Maar jij lijkt me de ideale persoon om de boel bij elkaar te krijgen. Om mensen het gevoel te geven dat we samen ergens naar toe werken."

"Meen je dat?" zei Mark opgetogen.

"Ik zou je niet binnen tien kilometer van een belangrijke beslissing laten komen, dat begrijp je, maar je bent erg goed in anderen enthousiast maken en organiseren."

"Wow! Dit is op mijn lijf geschreven. Abby, mijn complimenten dat je dat inzag. Het is me een eer om deze zware taak op mij te nemen."

"Mooi. Meteen een tip: je enorme ego doet je steeds de das om. Als je dat kunt aanpakken, komt het wel goed."

"Natuurlijk. Je hebt helemaal gelijk." zei Mark. Het was even stil, en toen vroeg hij: "Wat zou mijn functietitel eigenlijk worden?"

"Nog niet over nagedacht."

"Wat dacht je van Grand Master of Community?"

"Wow. Ik heb nog nooit zó snel spijt gehad van een beslissing."

Mark gebaarde met zijn handen. "Of nee: Supreme Inspirator! Hee, zullen we een feest organiseren ter ere van mijn komst? Ter ere van de nieuwe bedrijfscultuur bedoel ik natuurlijk. Oh, wat als we iedereen een shirt geven met mijn gezicht erop, zodat ze weten bij wie ze terecht kunnen met hun ideeën?"

Ze draaide zich om en liep richting de boerderij. Mark volgde haar, zijn hoofd tollend met grootse plannen.

THE END